2 ΑΠΡΙΛΗ: ΕΛΛΗΝΕΣ ΚΑΙ ΜΕΤΑΝΑΣΤΕΣ ΕΡΓΑΤΕΣ ΕΝΩΜΕΝΟΙ

ΔΕΛΤΙΟ ΤΥΠΟΥ – 2/4/2009

2 ΑΠΡΙΛΗ: ΕΛΛΗΝΕΣ ΚΑΙ ΜΕΤΑΝΑΣΤΕΣ ΕΡΓΑΤΕΣ ΕΝΩΜΕΝΟΙ

Έλληνες και Μετανάστες του Κυριακάτικου Σχολείου Μεταναστών και της Κίνησης “Απελάστε το Ρατσισμό” απεργήσαμε και διαδηλώσαμε μαζί, στην πανεργατική απεργία της 2ης Απρίλη στην Αθήνα. Απαιτήσαμε να μην πληρώσουν την κρίση οι μετανάστες και ντόπιοι εργαζόμενοι, αλλά αυτοί που τη δημιούργησαν, εργοδότες και κυβέρνηση.
Ξεκινώντας από την απεργιακή συγκέντρωση των συνδικάτων στο Πεδίο του Άρεως, συγκροτήσαμε ένα ιδιαίτερα μαζικό και μαχητικό μπλοκ, κάνοντας πράξη το σύνθημα που έγραφε το πανό μας: “ΕΛΛΗΝΕΣ και ΜΕΤΑΝΑΣΤΕΣ ΕΡΓΑΤΕΣ ΕΝΩΜΕΝΟΙ”. Πολλοί οι Άραβες, Πακιστανοί, Κούρδοι, και Αφρικανοί μετανάστες και πρόσφυγες, μαζί με έλληνες απεργούς εθελοντές του “Κυριακάτικου” και μέλη της “Κίνησης”.

Από τα συνθήματα που φωνάχτηκαν, ξεχωρίζουμε:

• “Οι μετανάστες είναι της γης οι κολασμένοι – έλληνες και ξένοι εργάτες ενωμένοι”,
• “Νομιμοποιήστε τους μετανάστες – ίσα δικαιώματα για όλους τους εργάτες”,
• “Δωρεάν υγεία για όλο το λαό – για κάθε μετανάστη και ανασφάλιστο”,
• “Δεν φταιν οι μετανάστες για την ανεργία – φταίει το κράτος και η εργοδοσία”,
• “Κανείς δε ζει με 600 Ευρώ – αυξήσεις τώρα στο βασικό μισθό”,
• “Μισός μισθός σύνταξη μισή – αυτή είναι η εργασία η ελαστική”,
• “Δώστε λεφτά για υγεία και παιδεία – όχι για τις τράπεζες και την αστυνομία”,
• “Λιτότητα ανεργία καταστολή – ξεκουράστε τώρα τον Καραμανλή”

Τα συνθήματά μας φωνάχτηκαν από πολύ κόσμο των συνδικάτων που συμμετείχαν στην πορεία, ενώ μετανάστες που έβλεπαν το μπλοκ μας από τα πεζοδρόμια, ενώθηκαν μαζί μας κατά τη διάρκεια της πορείας. Στην πορεία συμμετείχαν συνδικάτα όπως των Ταχυμεταφορών (ΣΕΤΤΕΑ) που έχουν μέλη τους πολλούς μετανάστες εργαζόμενους. Φτάνοντας στο Σύνταγμα, συναντήσαμε τους εργαζόμενους των κλωστηρίων ΛΑΝΑΡΑ (μεταξύ τους και αρκετούς μετανάστες εργάτες του εργοστασίου των Οινοφύτων), που έκαναν κατάληψη στο Υπουργείο Οικονομικών. Ενωθήκαμε μαζί τους φωνάζοντας για αρκετή ώρα κοινά συνθήματα:

• “Δώστε τέλος σ’ αυτή την τραγωδία – δεν θέλουμε επιδόματα, θέλουμε εργασία”
• “Αυτοί μιλάνε για κέρδη και ζημιές – εμείς μιλάμε γι’ ανθρώπινες ζωές”
• “Εργάτες ενωμένοι – ποτέ νικημένοι”

Η πανεργατική απεργία της 2 Απρίλη, ήταν μια απόδειξη της δύναμης που έχουν οι εργαζόμενοι όταν είναι ενωμένοι ανεξάρτητα από φύλο, φυλή, ειδικότητα, ηλικία, θρησκεία ή εθνότητα”. Τα συνδικάτα χρειάζεται να αξιοποιήσουν την επιτυχία της πανεργατικής απεργίας της 2 Απρίλη και να δώσουν συνέχεια με κλιμάκωση και συντονισμό των αγώνων. Από τη μεριά του “Κυριακάτικου” και της “Κίνησης”, θα δώσουμε όλες μας τις δυνάμεις για να συσπειρωθούν όσο το δυνατόν περισσότεροι μετανάστες εργαζόμενοι στην πάλη ενάντια στις διακρίσεις και το ρατσισμό, τον πόλεμο, τη φτώχεια και την ανεργία.

Το Σάββατο 4 Απρίλη, συμμετέχουμε στην αντιπολεμική συγκέντρωση που οργανώνει το Ελληνικό Κοινωνικό Φόρουμ στις 1 μ.μ. στα Προπύλαια, την ίδια ώρα που χιλιάδες διαδηλωτές θα πολιορκούν τη σύνοδο για τα 60 χρόνια του ΝΑΤΟ στο Στρασβούργο.

ΣΥΝΕΧΙΖΟΥΜΕ ΜΕ ΑΙΣΙΟΔΟΞΙΑ!

Κυριακάτικο Σχολείο Μεταναστών
Κίνηση «ΑΠΕΛΑΣΤΕ ΤΟ ΡΑΤΣΙΣΜΟ»

1 Response to “2 ΑΠΡΙΛΗ: ΕΛΛΗΝΕΣ ΚΑΙ ΜΕΤΑΝΑΣΤΕΣ ΕΡΓΑΤΕΣ ΕΝΩΜΕΝΟΙ”


  1. 1 αρτεμις παπαδοπούλου Μαΐου 3, 2009 στο 5:57 πμ

    gia to periodiko sas
    Διπλή ταυτότητα; Διπλή σκέψη; Διπλή ψυχοσύνθεση; Που ακριβώς αρχίζω και που τελειώνω –αν τελειώνω; Ορίζομαι; Μέ ορίζουν; Ποιά είναι και που απλώνεται η συρρίκνωσή μου –η ανάγκη μου γιά ένα όνομα εντελώς δικό μου; Έχω αληθινά διπλά όλα ετούτα ή νοικοκυρεμένο το παν;
    Μού λείπει η περιέργεια: δέν ρωτάω, δέν διαβάζω, δέν πηγαίνω σε κινηματογράφους και θέατρα ή συναυλίες, δέν γνώριζα καν τη λέξη «μουσείο» μέχρι πριν λίγους μήνες. Δέν διαβάζω εφημερίδες. Δέν βλέπω ελληνική τηλεόραση. Δέν έχω έλληνες φίλους. Έχω, όμως, δορυφορική λήψη και βλέπω αραβικούς σταθμούς. Παίζω χαρτιά. Οδηγώ μηχανή και πάω βόλτες στο Φάληρο. Ισορροπώ με τα «δεν» και τα «πράττειν» με τον τρόπο της συρρίκνωσης. Μήν μού ζητάς, λοιπόν, να διευρύνω τη σκέψη μου με τον ελληνικό τρόπο. Δέν ήρθα στη χώρα σου γιά να την μάθω. Ήρθα γιατί η δικιά μου χώρα δέν μέ ήθελε – και, στο βάθος, ίσως ούτε κι’ εγώ την ήθελα. Προστατεύομαι και εκδικούμαι φτιάχνοντας αντιαφομοιωτικούς θύλακες που μού θυμίζουν τον τόπο μου μέσα στον δικό σου τόπο. Ξερνάω ό,τι είναι ελληνικό –και επειδή εδώ διώκομαι, όχι μόνο γι’ αυτό, αλλά γιά να μήν έχω διπλή ταυτότητα και διπλή σκέψη, γιά να ξέρω πού αρχίζω και πού τελειώνω.
    Το ίδιο ακριβώς κάνουν και πολλοί έλληνες: δέν θέλουν να μέ μάθουν από τον φόβο της αλλοίωσης. Αυτό δέν είναι ρατσισμός, αν και μοιράζεται μαζί του πολλά κοινά και μπορεί να μεταλλαχτεί σε επιθετικότητα τόσο εύκολα όσο και η δική μου άμυνα μπορεί να γίνει «εγκληματικότητα». Θα φύγω από δω –αν και όταν φύγω –ανάλλαχτος. Τίποτα δέν θα διαπεράσει αυτό το χοντρό πετσί που έχω φτιάξει, που φοράω καλά κουμπωμένο ως τον λαιμό, που μού εξασφαλίζει την ψυχική μου υγεία και τη λειτουργικότητα, που μού μαθαίνει τα κόλπα της επιβίωσης.
    Γίνομαι, λοιπόν, αμοιβάδα, παράσιτο στο κορμί ενός αφιλόξενου ξενιστή, γιά να τραφώ από τα σκουπίδια και τα περιττώματά του, γιά να μαζέψω τα ελάχιστα υπολείμματα του πλούτου του που αφήνει να πέσει ως άχρηστα λέπια από το δυσκίνητο –αμετακίνητο; – κορμί του. Τα υπολείμματα που πετά ως άχρηστα, φυσικά, κομμένα νύχiα στην ύποπτη, βρώμικη θάλασσά μας.
    Μένω ακίνητος, δέν θέλω να αλλάξω. Η ψυχή μου διάλεξε – διάλεξε;- την ακινησία, χάνει την ευλυγισία της, τη ρωτώ και δέν μού λέει πιά το όνομά της. Η γλώσσα της χάνει τις λέξεις της. Στο μισοσκόταδο κινείται. Πάω σε δρόμους ανέγνωρους, μαθαίνω τη γλώσσα σου και λησμονώ τη δική μου. Δέν σέ θέλω γιά φίλο, δέν μέ θέλεις γιά φίλο. Έμαθα να μετράω, να λέω «καλημέρα», να ρωτάω τις ελάχιστες απαραίτητες ερωτήσεις, να χρησιμοποιώ τα μαχαιροπήρουνα και το καζανάκι της τουαλέτας: γνώσεις ασήμαντες εδώ, άχρηστες γιά τον δικό μου τόπο, καθοριστικές, όμως, γιατί εσύ απ’ αυτές μέ δέχεσαι και στον τόπο μου απ΄ αυτές μέ απορρίπτουν. Τί άλλο να μάθω; Και μού δίνεις κίνητρο να μάθω; Φυσικά όχι, τα είπαμε αυτά και προτίτερα: δέν έχεις λόγο, δέν έχω λόγο να συναντηθούμε. Ο μόνος λόγος είναι να μού κλέψεις ό,τι κρύβει το βαρύ παλτό μου. Και το κουμπώνω ακόμα πιό σφιχτά. Δέν θα σέ σπουδάσω – γιατί μού λείπει κάθε περιέργεια, το είπαμε κι’ αυτό προτίτερα.
    Τί ωραίο που είναι, τί πλήρες: είσαι και είμαι. Χωρίς προσδιορισμούς. Αυτοί έρχονται μετά, όταν προσθέσω στο «είσαι» και στο «είμαι» το «δέν θέλω να είμαι αυτό που είσαι. Δέν ξέρω, δέν ξέρεις ότι το «δέν θέλω να είμαι αυτό που είσαι» το λέμε κι’ οι δυό στο πρώτο πρόσωπο, στις αλλοιώτικες γλώσσες μας. Από τον φόβο της αλλοίωσης, της αφομοίωσης, της εκμηδένισης. Έτσι μένεις στο «δεν», στο «μή», στο «έξω». Κι’ εγώ σε ποιά λέξη μένω;


Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s





Αρέσει σε %d bloggers: