Ιταλία: καταδότης ο γιατρός, καταδότης και ο δάσκαλος. “Εποχή” (3.5.2009)

Ιταλία: καταδότης ο γιατρός, καταδότης και ο δάσκαλος

Άρθρο της Τόνιας Τσίτσοβιτς στην “Εποχή” (3.5.2009)

Στις περισσότερες χώρες της Ευρώπης αυξάνονται οι επιθέσεις ενάντια στους μετανάστες. Ξυλοδαρμοί, εμπρησμοί, υβριστικές εκφράσεις. Πολλοί ευρωπαίοι πολίτες πιστεύουν ότι η όξυνση των κοινωνικών προβλημάτων οφείλεται στους μετανάστες. Οι κυβερνήσεις προσπαθούν να λύσουν το μεταναστευτικό πρόβλημα με πολιτικές καταστολής. Η Ευρώπη καυχιέται για τον πολιτισμό της, για τον ανθρωπισμό της, για τη φιλοξενία της. Το συνηθισμένο ρατσιστικό επιχείρημα που ακούγεται και στη χώρα μας είναι: «Τους δεχτήκαμε, τους ταΐσαμε, τους αγκαλιάσαμε, κι αυτοί….».

Αυτοί, τι; Αυτοί θαλασσοπνίγονται, γίνονται θύματα των δουλεμπόρων για να φτάσουν εδώ, πιστεύοντας ότι θα τους βοηθήσουμε να ξεφύγουν από τον πόλεμο, από τις πολιτικές διώξεις, από τη φτώχια. Αυτοί, αντί να βρουν τη ζεστή αγκαλιά, την παρηγοριά για τον κατατρεγμό τους, καταλήγουν στη φυλακή και τις περισσότερες φορές «επαναπροωθούνται». Αυτοί συχνά είναι ανήλικα παιδιά ασυνόδευτα, κι αυτό δεν λαμβάνεται υπόψη. Αυτοί πέφτουν από τις σκαλωσιές και συνθλίβονται από τόνους τσιμέντου, χωρίς ασφάλιση, χωρίς προστασία. Αυτοί πληρώνουν τεράστια ποσά για να αποκτήσουν άδεια παραμονής, έπειτα από ατέλειωτες ουρές και ταλαιπωρίες. Αυτοί είναι εκτεθειμένοι στην εκμετάλλευση και στον εκβιασμό του αφεντικού, του σπιτονοικοκύρη, του κρατικού υπαλλήλου. Αυτοί κάποτε εύχονται να είχαν καταλήξει στον πάτο της θάλασσας, σαν πολλούς από τους συντρόφους τους στο ταξίδι.

Τις παραμονές του Πάσχα, 150 μετανάστες που ξεκίνησαν από τη Λιβύη με δύο βάρκες, κινδύνεψαν να πνιγούν και τελικά διασώθηκαν από το τουρκικό πλοίο «Πινάρ». Η Οδύσσειά τους όμως δεν είχε τελειώσει. Έμειναν όμηροι της ευρωπαϊκής «φιλοξενίας» πάνω στο πλοίο, για 4 μέρες, στο Κανάλι της Σικελίας, μεταξύ Μάλτας και Ιταλίας. Η Μάλτα δεν επέτρεπε στο πλοίο να προσεγγίσει τις ακτές της, γιατί σύμφωνα με τις μαλτέζικες αρχές, «η Μάλτα δεν μπορεί να επωμιστεί το τεράστιο βάρος της παράνομης μετανάστευσης. Η Ευρωπαϊκή Ένωση πρέπει να την στηρίξει». Κατ’ αυτούς, οι μετανάστες έπρεπε να αποβιβαστούν στη Λαμπεντούζα, στη Σικελία. Η Ιταλία ισχυριζόταν ότι το πλοίο βρισκόταν πιο κοντά στις ακτές της Μάλτας και ότι δεν μπορούσε να τους δεχτεί. Οι 145 άνθρωποι έγιναν μπαλάκι για τις δύο χώρες. Προέρχονταν από τη Γκάνα, τη Νιγηρία, τη Λιβερία, την Τυνησία και την Αίγυπτο.

metanastes

Όταν, έπειτα από τρεις μέρες, οι δημοσιογράφοι κατόρθωσαν να ανεβούν στο πλοίο, αντίκρισαν μια τραγική εικόνα. Οι περισσότεροι μετανάστες ήταν στοιβαγμένοι στο κατάστρωμα, ανάμεσα σε σκουπίδια και άδεια μπουκάλια από νερό, πολλοί ξυπόλητοι, σκεπασμένοι με βρώμικες κουβέρτες. Κάποιες έγκυες γυναίκες έμεναν στην καμπίνα του πλοιάρχου, που ήταν πιο άνετη και ζεστή. Πολλοί είχαν πυρετό, άλλοι ήταν αφυδατωμένοι, όλοι ήταν εξαθλιωμένοι.

Μαζί τους, ανάμεσα στα σκουπίδια και μέσα σε ένα λευκό σάκο, το πτώμα μιας νεαρής γυναίκας, εγκύου, που ερχόταν από τη Νιγηρία και πνίγηκε πριν φθάσει το «Πινάρ». Ήταν 18 χρονών, ήθελε μια καλύτερη μοίρα γι’ αυτήν και για το αγέννητο μωρό της. Η φρικτή μπόχα, που ερχόταν απ’ αυτό το σάκο, μόλυνε τον αέρα. Πολλοί απειλούσαν ότι θα πέσουν στη θάλασσα κι ένας νεαρός νιγηριανός είπε στους δημοσιογράφους: «γιατί μας κρατάνε ακόμη κλεισμένους εδώ μέσα; Πολλοί από μας είναι άρρωστοι. Ίσως θα ήταν καλύτερα να είχαμε πεθάνει και εμείς. Μας είχαν πει ότι στην Ιταλία οι άνθρωποι είναι πονετικοί, ότι θα μας βοηθούσαν. Παρακαλώ, κάντε κάτι για μας. Φύγαμε από τη χώρα μας γιατί δεν αντέχαμε τον πόλεμο και την πείνα…». Ένας νεαρός Τούρκος ναυτικός, αυτός που ανέβασε το πτώμα της κοπέλας, μαζί με άλλους που είχαν πέσει στη θάλασσα και κινδύνευαν να πνιγούν, τους φώναζε να μη μετακινούνται πολύ. Το πλήρωμα φοβόταν κάποια ανταρσία των απελπισμένων. Σύμφωνα με τις μαρτυρίες των δημοσιογράφων, η λέξη «κόλαση» δεν αρκεί για να περιγράψει την κατάσταση πάνω στο «Πινάρ».

Τελικά, στις 20 Απριλίου, έπειτα από πολλές συζητήσεις και αλληλοκατηγορίες των δύο κυβερνήσεων, οι επιβάτες του «Πινάρ» έγιναν δεκτοί στην Ιταλία, στη Λαμπεντούζα. Πέρασαν σε ένα άλλο είδος φυλακής, σε ένα χώρο λίγο καλύτερο από το κατάστρωμα του πλοίου. Η Ιταλία δεν θα χορηγήσει στους περισσότερους άδεια παραμονής και, έπειτα απ’ αυτά τα μαρτύρια, θα πάρουν το δρόμο του γυρισμού.

Χάρη στην αντιδραστική της κυβέρνηση, η Ιταλία είναι πρωτοπορία σήμερα στα ρατσιστικά και απάνθρωπα μέτρα κατά των μεταναστών. Μεταξύ των άλλων, πριν από λίγους μήνες υιοθέτησε και το καινούριο μέτρο «πάταξης της λαθρομετανάστευσης» που προβλέπει την υποχρεωτική καταγγελία του μετανάστη χωρίς χαρτιά από τον γιατρό που τον εξετάζει. Έτσι, οι γιατροί μετατράπηκαν σε χαφιέδες, και όσοι δεν συμμορφώνονται, είναι υποχρεωμένοι να υποστούν τις συνέπειες του νόμου. Οι μετανάστες φοβούνται να απευθυνθούν στους γιατρούς και στα νοσοκομεία και δεν υπάρχει καμία μέριμνα για την υγεία τους.

Στις 5 Μαρτίου, σε νοσοκομείο της Νάπολης, γέννησε μια μετανάστρια χωρίς χαρτιά από την Ακτή του Ελεφαντοστού. Της απαγόρεψαν να θηλάσει το παιδί της. Για δέκα μέρες την κράτησαν χωριστά από το μωρό της, γιατί δεν είχε άδεια παραμονής. Κρατούσαν το παιδί και δεν το έδιναν ούτε στον πατέρα του. Η μητέρα έχει κάνει αίτηση για πολιτικό άσυλο και είναι τρομοκρατημένη στη σκέψη ότι θα μπορούσαν να τη στείλουν πίσω στη χώρα της. Σύμφωνα με την ιταλική νομοθεσία, όταν μια γυναίκα γεννήσει σε ιταλικό έδαφος, για έξη μήνες δεν μπορούν να την απελάσουν. Μετά όμως;

Από τα νοσοκομεία τα χαφιεδίστικα μέτρα της κυβέρνησης Μπερλουσκόνι επεκτείνονται στα σχολεία. Αυτές τις μέρες, έπειτα από πίεση της Λίγκας του Βορρά, προετοιμάζεται η ψήφιση νομοθετικού διατάγματος, σύμφωνα με το οποίο ο διευθυντής του σχολείου στο οποίο θα απευθύνονται οι παράνομοι μετανάστες για να εγγράψουν το παιδί τους, θα είναι υποχρεωμένος να τους καταγγείλει. Αυτό το γεγονός έχει δημιουργήσει μεγάλη αναταραχή στο σχολικό περιβάλλον. Τον περασμένο Σεπτέμβρη ο Δήμος του Μιλάνου είχε αποφασίσει να μην εγγράψει στους παιδικούς σταθμούς τα παιδιά των μεταναστών χωρίς χαρτιά, μέτρο που αναγκάστηκε τελικά να μην εφαρμόσει. Τώρα, η κυβέρνηση το προχωράει παραπέρα. Όχι μόνο θα είναι αδύνατο να εγγράψει ο μετανάστης το παιδί του στο σχολείο, αλλά όταν το κάνει, θα καταγγέλλεται από το δάσκαλο, αυτόν που θα πρέπει να δώσει γνώση και να διδάξει στο παιδί του πώς να είναι μέλος της κοινωνίας. Έτσι καταργείται το θεμελιακό δικαίωμα των παιδιών στην εκπαίδευση.

Πού είναι λοιπόν τα ανθρώπινα δικαιώματα για τα οποία τόσο κόπτεται η πολιτισμένη Ευρώπη, αφού δεν αντιδρά στην ψήφιση τέτοιων άνομων νόμων; Καταδότης ο γιατρός, καταδότης ο δάσκαλος. Ούτε περίθαλψη, ούτε παιδεία. Ούτε δικαίωμα στην κατοικία, γιατί όποιος νοικιάζει έναν χώρο σε παράνομο μετανάστη κινδυνεύει να τιμωρηθεί με φυλάκιση από έξη μήνες έως τρία χρόνια. Η πρωτοπόρα Ιταλία δείχνει το δρόμο, για να την ακολουθήσουν κι άλλες αντιδραστικές κυβερνήσεις στην Ευρώπη.

Αυτές είναι οι αξίες της αφιλόξενης, απολίτιστης ηπείρου μας.

0 Responses to “Ιταλία: καταδότης ο γιατρός, καταδότης και ο δάσκαλος. “Εποχή” (3.5.2009)”



  1. Σχολιάστε

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s





Αρέσει σε %d bloggers: