ΔΙΑΦΟΡΕΣ ΤΗΣ ΝΕΑΣ ΜΕ ΤΗΝ ΠΑΛΙΑ ΑΚΡΑ ΔΕΞΙΑ (του Δημ. Μπελαντή)

Διαφορές της νέας με την παλιά Ακροδεξιά

Η ανάπτυξη της σύγχρονης Ακροδεξιάς στην Ευρώπη παρουσιάζει πολύ σημαντικές διαφορές από την παλαιά Ακροδεξιά , στις οποίες και θα σταθούμε .

1. Κατ’ αρχήν είναι πολύ υποδεέστερη ως μαζικό κίνημα από την παλιά φασιστική Ακροδεξιά. Το τμήμα του πληθυσμού , το οποίο εμπλέκεται , ποσοστιαία είναι ακόμη σχετικά μικρό για να μπορείς να μιλήσεις για φασιστικό ή έστω ακροδεξιό κίνημα. Άρα, πρόκειται ακόμη για κινήσεις , οι οποίες μπορούν να έχουν και σημαντική κοινοβουλευτική εκπροσώπηση αλλά δεν έχουν α) συγκλίνουσα κοινωνική δυναμική β) κοινούς στρατηγικούς στόχους γ) μαζική αντισυστημική πρακτική δ) ιδίως έναν βαθύ διεμβολισμό και τέλος μαζική κυριαρχία στην αστική κοινωνία.

Δεν είναι όμως, απίθανο, οι συνθήκες της διεθνούς οικονομικής κρίσης να ισχυροποιήσουν και να δώσουν ενοποιητική δυναμική στα ακροδεξιά ρεύματα και να δημιουργήσουν κινήματα τέτοιου τύπου. . Ήδη η Ολλανδία, η Γερμανία , η Ιταλία και άλλες χώρες μας έχουν δώσει μια πρόγευση μιας τέτοιας δυνατότητας , αν και ούτε σε αυτές τις χώρες υπάρχουν ακόμη μαζικά ακροδεξιά κινήματα με την αυθεντική και όχι απλώς την κοινοβουλευτική έννοια.
.
Όπως έχει δείξει ο Paxton, η πρώτη φάση συγκρότησης του φασισμού είναι ακριβώς η δημιουργία ενός μαζικού κινήματος, το οποίο έχει μεγάλη διεισδυτικότητα στην αστική κοινωνία, λειτουργεί ως μαζικό κινημα διαμαρτυρίας και τείνει να κυριαρχήσει ιδεολογικοπολιτικά. Η δεύτερη φάση είναι αυτή της οικειοποίησης του κινήματος αυτού, αφού κατακτήσει την ισχυρή θέση του , από την άρχουσα τάξη και η λείανση των αντισυστημικών του στοιχείων. Μένει να δούμε αν αυτή η τυπολογία είναι ισχύουσα και για το σήμερα.

2. Η σημερινή ιδεολογική δυναμική και έρεισμα της Ακροδεξιάς δεν είναι ο αντισημιτισμός αλλά η αντιμεταναστευτική πολιτική . Και εδώ βέβαια λειτουργεί η λογική του αποδιοπομπαίου τράγου για τα κοινωνικά δεινά της ανεργίας, της οικονομικής κρίσης κλπ. Σε σχέση με τους Εβραίους , η εμπειρία των ΗΠΑ δείχνει μια προσέγγιση τμημάτων της φονταμενταλιστικής Άκρας Δεξιάς με τμήματα του σιωνιστικού κατεστημένου στην βάση της ισλαμοφοβίας. Όχι ότι δεν υπάρχουν και σήμερα τάσεις αντισημιτισμού στην Άκρα Δεξιά αλλά δεν είναι πιά η βασική της ιδεολογική καταγραφή.

Υπάρχει, λοιπόν , μια σημαντική διαφορά. Τώρα , ο «αποδιοπομπαίος τράγος» δεν είναι στρώματα κοινωνικά ισχυρά σε κάποιο βαθμό και με διάρθρωση μέχρι και την κορυφή της αστικής κοινωνίας. Είναι οι κάτω των κάτω. Η σημερινή ακροδεξιά εμπνέεται από μια ιδεολογία κοινωνικής μηχανικής , όπου τα τελευταία σκαλοπάτια της κοινωνικής πυραμίδας θα κληθούν να πληρώσουν το τίμημα προκειμένου να μπλοκαριστεί η σύγκρουση των πάνω με τους κάτω.

Η ένταση των διεθνών ροών εργατικού δυναμικού και της μετανάστευσης , νόμιμης ή παράνομης , προσδίδει μια ισχυρή αφετηρία στην πολιτική των ακροδεξιών ρευμάτων, τα οποία στηρίζονται στον ρατσισμό και στην ξενοφοβία. Έτσι, η ρατσιστική ιδεολογία δεν αρθρώνεται στο «είναι κατώτεροι από εμάς» αλλά στο «να μείνουν στον τόπο τους» ή στο να μην «αναμειχθούν οι πληθυσμοί» και χάσουμε την εθνική μας ταυτότητα (κοινό και στην παλιά Ακροδεξιά το τελευταίο ) .

Η ξενοφοβία διαπλέκεται και με την ισλαμοφοβία , η οποία προέκυψε από την 11/9 και τον πόλεμο του Μπους κατά της ισλαμικής τρομοκρατίας. Παρά το ότι ο Ομπάμα ανακρούει πρύμνα ως προς αυτήν την πολιτική (ομιλία Ομπάμα σε Κάιρο) , είναι ακόμη βαθειές οι ρίζες από την πόλωση της Δύσης με τον ισλαμικό κόσμο
Η ενίσχυση της παρουσίας των μουσουλμάνων ως μεταναστών στον δυτικό κόσμο γεννά μια γφαντασίωση είτε μελλοντικής λιβανοποίησης της Δύσης είτε και κυριαρχίας των μουσουλμάνων στον δυτικό κόσμο ( αναστροφή της μάχης του Πουατιέ 732, Χαλιφάτο της Δύσης ) . Η φαντασίωση αυτής της ισλαμικής υπερίσχυσης και κυριαρχίας ενισχυμένη και από δημογραφικές αντικειμενικές πραγματικότητες λειτουργεί δίνοντας στην Άκρα Δεξιά τον ρόλο του εγγυητή της εθνικής ενότητας και της εθνικής καθαρότητας .

Παρά το ότι τα επιχειρήματα της πολυπολιτισμικότητας στην καθαρή και απόλυτή τους μορφή είναι και αυτά μη πειστικά καθ’ότι βαθύτατα ιδεολογικοποιημένα , παραμένει γεγονός ότι η νέα Ακροδεξιά αποτελεί τον αντίποδα των θεωριών της ανάμειξης, της συνύπαρξης ς και της πολυπολιτισμικότητας.

3. Με δεδομένη την ιστορική εμπειρία του φασισμού , τα σημερινά ακροδεξιά πολιτικά μορφώματα τείνουν να προσλάβουν μια κοινοβουλευτική πρόσοψη. Εμφανίζονται ως κόμματα εντός του κοινοβουλευτικού παιχνιδιού , τα οποία δεν θέτουν σε κίνδυνο τη λειτουργία του τελευταίου. Αυτό συνέβη και με τον Φίνι στην Ιταλία αλλά και με τον Χάιντερ στην Αυστρία.. Το σχέδιό τους είναι να επιβάλουν κατ’ αρχήν την ατζέντα τους στα κλασσικά αστικά πολιτικά κόμματα. Στην Ελλάδα το ΛΑΟΣ είναι ακριβώς στη φάση που προωθεί την πολιτική του δια μέσου της κυβερνητικής «Νέας Δημοκρατίας (λαθρομετανάστες , πολιτική νόμου και τάξης ). Τα κόμματα της Ακροδεξιάς φαίνονται να νοιάζονται περισσότερο για την έμμεση επιβολή της πολιτικής τους στο πολιτικό σύστημα σε αυτήν την φάση παρά στην αδύνατη αποκλειστική τους άνοδο στην πολιτική εξουσία.

4. Με αυτήν την τακτική τους τα σύγχρονα ακροδεξιά ρεύματα γίνονται οι οριακοί και ακραίοι μηχανισμοί της σύγχρονης φιλελεύθερης ολιγαρχίας. Ζητούν τα ακραία όρια αυτών των πολιτικών που είναι τυπικές για το πολίτευμα μετεξέλιξης της παραδοσιακής αστικής δημοκρατίας . Έτσι οι πολιτικές του καθημερινού ελέγχου- επιτήρησης , οι πολιτικές της συρρίκνωσης των κοινωνικών και των συλλογικών δικαιωμάτων, οι πολιτικές της αποδυνάμωσης του περιεχομένου του κοινοβουλευτισμού δεν αφορούν τους ακροδεξιούς αλλά όλα τα βασικά αστικά πολιτικά κόμματα . Το περιεχόμενο του φιλελευθερισμού απομονώνεται από εκείνο της δημοκρατίας και αντιπαρατίθεται σε αυτό Ένας τέτοιος ιδιοκτησιακός φιλελευθερισμός δεν είναι αποκρουστικός για την Άκρα Δεξιά. Αντιθέτως , η Άκρα Δεξιά συχνά εισηγείται πιλοτικά και είναι το πεδίο δοκιμής της κοινής γνώμης για την επιβολή των μέτρων της φιλελεύθερης ολιγαρχίας.

5. Αν τα ακροδεξιά κόμματα του Μεσοπολέμου ήταν σαφώς αντισυστημικά και ήθελαν να ανατρέψουν τον φιλελεύθερο κοινοβουλευτισμό, τα σημερινά θέλουν κυρίως να ωθήσουν στα άκρα τον κοινωνικό του μετασχηματισμό σε φιλελεύθερη αντιδημοκρατική ολιγαρχία. Είναι μέσα και όχι εμπόδια σε αυτόν τον μετασχηματισμό.

Από αυτήν την άποψη , τα ακροδεξιά ρεύματα του σήμερα είναι πολύ λιγότερο αντισυστημικά από τα παλιότερα. Όχι γιατί έχουν ριζική ιδεολογική διαφοροποίηση από εκείνα αλλά επειδή ο φιλελεύθερος κοινοβουλευτισμός έχει μετατοπιστεί πολύ έντονα προς τα «δεξιά» τις τελευταίες τρεις δεκαετίες και έχει απωλέσει τόσο το κοινωνικό του όσο και το δημοκρατικό του πρόσημο. Άρα, η αντιπολίτευση έχει συχνά ποσοτικά και όχι ποιοτικά γνωρίσματα.
Τα φιλελεύθερα αστικά κόμματα επικρίνονται όχι πια ως πλουτοκρατικά και αντιδραστικά αλλά ως «ασθενή» , ως ασταθή και ως ανεκτικά , ως κόμματα που κρύβουν την αντιπαράθεση με το «κακό» και την ουδετεροποιούν. (μια κριτική που θυμίζει έντονα τον Καρλ Σμιττ) . Η αντιπλουτοκρατική κριτική ενυπάρχει στα πιο ακραία των ακροδεξιών ρευμάτων αλλά και εκεί με έμμεσο τρόπο και όχι με τη μορφή του 30. Το κεφάλαιο επικρίνεται πολύ λιγότερο επειδή καταδυναστεύει τον «λαό» χρηματικά και κοινωνικά ( ας θυμηθούμε εδώ ότι και το 30 η κριτική στο κεφάλαιο γινόταν με όρους καλού παραγωγικού και κακού χρηματιστηριακού κεφαλαίου ) και πολύ περισσότερο επειδή αναμειγνύει με την μετανάστευση τις φυλές και καταστρέφει τον κορμό του έθνους κράτους και της γνήσιας εθνικής συνείδησης.

Ένας ναζιστής του 30 ή ένας φασίστας του 20 θα έβρισκε τα σύγχρονα ακροδεξιά ρεύματα πολύ ανοιχτά και φιλικά προς το κεφάλαιο και την αντίδραση. Είναι, άλλωστε, όχι τυχαίο το ότι τα σύγχρονα ακροδεξιά κόμματα ούτε αυτοπροσδιορίζονται ως επαναστατικά ούτε επικρίνουν τα αστικά κόμματα ως αντιδραστικά.

6. Τέλος , υπάρχει μια ενδιαφέρουσα παράμετρος , η οποία χαρακτηρίζει μόνο τα σύγχρονα ακροδεξιά ρεύματα. Λιγότερο ή περισσότερο η σύγχρονη Ακροδεξιά δεν έχει μια στρατηγική να κατακτήσει το όλον , να αποβεί πλήρως ολοκληρωτική και να ταυτιστεί με το συνολικό έθνος-κράτος . Φιλοδοξεί να υπερασπίσει μια ταυτότητα σε σύγκρουση με άλλες ταυτότητες , τις οποίες δεν επιθυμεί να εξαφανίσει ( να θανατώσει τον εχθρό ) αλλά να τις θέσει στο περιθώριο του παιχνιδιού εξουσίας ανάμεσα στις διαφορετικές ή και ανταγωνιστικές ταυτότητες . Με αυτήν την έννοια η σύγχρονη Ακροδεξιά μετέχει του παιχνιδιού των ταυτοτήτων και δεν τίθεται αυτόματα έξω από αυτό και είναι και αυτή χαρακτηριστική της μεταμοντέρνας συνθή κης.

Βεβαίως , υπάρχουν και πιο ακραία ρεύματα , τα οποία θέλουν να μιμηθούν τον ναζισμό και να οικειοποιηθούν το όλον. Δεν είναι και πάλι άσχετο το ότι αυτά τα ρεύματα αδυνατούν να επικρατήσουν στον ιδεολογικό αγώνα μέσα στην Ακροδεξιά.

7. Η πορεία και εξέλιξη των αντιμεταναστευτικών πολιτικών και η απάντηση στα αιτήματα «νόμου και τάξη» διαμορφώνει όρους στο μέλλον για την δημιουργία μιας «Ευρώπης –φρουρίου» ή μιας «Δύσης –φρουρίου». Στα πλαίσια αυτής της λογικής , η Δύση της κρίσης μπορεί να κινηθεί για να βγει από τα όρια ενός ηγεμονικού μπλοκαρίσματος. Αν η λύση δεν είναι μια επιστροφή στον νεοκευνσιανισμό ( και φαίνεται πως δεν είναι ) , τότε υφίσταται ένα πραγματικό ηγεμονικό μπλοκάρισμα , αφού ο κλασσικός νεοφιλελευτθερισμός έχει απωλέσει την αξιοπιστία του. Ανοίγει έτσι ο δρόμος για το βάθεμα του κρατικού αυταρχισμού ως υποκατάστατου μιας πραγματικής ηγεμονικής πολιτικής.

Άρα, η τάση προς την φιλελεύθερη ολιγαρχία μπορεί να συνδυασθεί και με έναν λόγο ξεκάθαρα νεοσυντηρητικό και νεοαυταρχικό. Οι συσσωματώσεις τύπου ΕΕ θα κινηθούν για να οικειοποιηθούν για τα μέλη τους αλλά και για την όλη επικράτειά τους τα στοιχεία προστατευτισμού και κλεισίματος του παλιού εθνικού κράτους.

Σε συνθήκες κρίσης και αδυναμίας ανακούφισης των λαικών τάξεων, η στροφή του μένους προς τους μετανάστες είναι μια βολική λύση. Η υλοποίηση θα είναι η γκεττοποίηση/ στρατοπεδοποίηση των μεταναστών και η δημιουργία αστυνομικοστρατιωτικών μηχανισμών για την απώθησή τους. Η απώτερη μορφή αυτής της κατεύθυνσης είναι ένα κράτος ή μια ολοκλήρωση των στρατοπέδων και των πολυβολείων.

Στα πλαίσια αυτού του ηγεμονικού μπλοκαρίσματος που γεννά νεοσυντηρητικό αυταρχισμό, τα νέα ακροδεξιά μορφώματα είναι οι «προφήτες» και οι «πιλότοι» της νέας κρατικής στρατηγικής. Είναι αυτοί που προσπαθούν α) να κινητοποιήσουν τον πληθυσμό σερ αυτή την κατεύθυνση και β) να πιέσουν το κράτος να υλοποιήσει αυτή την στρατηγική. . Η σχέση Άγιου Παντελεήμονα και κρατικής πολιτικής στην Ελλάδα είναι ένα δείγμα αυτής της αλληλεπίδρασης.

7. Ιδίως στην Ελλάδα είναι η πρώτη φορά μετά το 74 που βιώνουμε την γέννηση μιας πραγματικής ΄φασίζουσας Άκρας Δεξιάς νέου τύπου . Τα παραπάνω γενικά χαρακτηριστικά φαίνονται να υλοποιούνται εδώ με ραγδαίους ρυθμούς .
-Επίθεση στους μετανάστες
-Εκπροσώπηση μερική μόνο από τα επίσημα ακροδεξιά κόμματα
-Πρόταση προς το κράτος να υλοποιήσει την «ακραία ατζέντα»
– Καμία έμφαση στον αντιπλουτοκρατισμό ή στην κυριαρχία του κεφαλαίου .
– Κρίση εκπροσώπησης των βασικών αστικών κομμάτων αλλά και πόλωσή τους γύρω από την ακραία ατζέντα της Δύσης Φρουρίου , όπως αυτή προτείνεται από την νέα Άκρα Δεξιά.
– Διεκδίκηση μιας μερικότητας / ταυτότητας και πάλη με άλλες ταυτότητες (Αριστερά, φιλομεταναστευτικές οργανώσεις, Ισλάμ ) , προσπάθεια η συγκεκριμένη ταυτότητα να καταστεί ηγεμονική .
-Μίμηση τακτικών της παλιάς Άκρας Δεξιάς όπως τάγματα εφόδου κλπ χωρίς όμως αυτά να στρέφονται κατά του πυρήνα του πολιτικού συστήματος αλλά κατά των «αδυνάτων» και μόνο ( ενώ αυτές οι τακτικές παλιά στρέφονταν άμεσα κατά του ίδιου του κοινοβουλευτικού συστήματος).
-Σαφής αντιαριστερός και αντιαναρχικός αγώνας λόγω του ότι η Αριστερά (αλλά και οι αναρχικοί) είναι «αντεθνική δύναμη».

Επιμένουμε ότι παρά την τυπική αντιγραφή των μορφών σε κάποιο βαθμό , η σημερινή Άκρα Δεξιά είναι ποιοτικά διαφορετική από την παλιά και αποτελεί όχι εξωσυστημική δύναμη αλλά προκεχωρημένο φυλάκιο του ίδιου του κρατικού μερτασχηματισμού . Σε αυτή την διαπίστωση καταλήγουν οι παραπάνω σκέψεις.

0 Responses to “ΔΙΑΦΟΡΕΣ ΤΗΣ ΝΕΑΣ ΜΕ ΤΗΝ ΠΑΛΙΑ ΑΚΡΑ ΔΕΞΙΑ (του Δημ. Μπελαντή)”



  1. Σχολιάστε

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s





Αρέσει σε %d bloggers: