Archive for the 'Μαρτυρίες' Category

ΠΡΟΒΟΛΗ ΚΙΝΗΜΑΤΟΓΡΑΦΙΚΗΣ ΛΕΣΧΗΣ ΗΛΙΟΥΠΟΛΗΣ-«ΚΥΠΡΑΙΕΣ» των ΒΑΣΙΛΙΚΗΣ ΚΑΤΡΙΒΑΝΟΥ και ΜΠΟΥΣΡΑ ΑΖΟΥΖ (ΕΛΛΑΔΑ/ΚΥΠΡΟΣ, 2009, έγχρωμη, 70΄)

27η ΠΕΡΙΟΔΟΣ 1608η ΠΡΟΒΟΛΗ  ΤΕΤΑΡΤΗ 25/02/2015
 MOΥΣΕΙΟ ΕΘΝΙΚΗΣ ΑΝΤΙΣΤΑΣΗΣ

ΕΛΛΗΝΟΚΥΠΡΙΕΣ-ΤΟΥΡΚΟΚΥΠΡΙΕΣ:
ΕΛΠΙΔΕΣ, ΦΟΒΟΙ ΚΑΙ ΠΡΟΣΔΟΚΙΕΣ ΓΙΑ ΔΙΑΛΟΓΟ, ΕΙΡΗΝΗ ΚΑΙ ΣΥΝΥΠΑΡΞΗ

ΚΥΠΡΑΙΕΣ

των ΒΑΣΙΛΙΚΗΣ ΚΑΤΡΙΒΑΝΟΥ και ΜΠΟΥΣΡΑ ΑΖΟΥΖ (ΕΛΛΑΔΑ/ΚΥΠΡΟΣ, 2009, έγχρωμη, 70΄)

ΣΕΝΑΡΙΟ: Βασιλική Κατριβάνου, Μπούρσα Αζούζ
ΜΟΝΤΑΖ: Μπούρσα Αζούζ
ΠΑΡΑΓΩΓΗ: Βασιλική Κατριβάνου

Θα ακολουθήσει συζήτηση με εισηγητές τους Βασιλική Κατριβάνου (σκηνοθέτιδα της ταινίας, βουλευτής Β΄Αθηνών του ΣΥΡΙΖΑ), Αδάμο Ζαχαριάδη (πολιτικό επιστήμονα, ιστορικό) και Αλεξάνδρα Βασιλείου (κοινωνική ψυχολόγο, εκπαιδεύτρια στην επίλυση συγκρούσεων).

kypraies

Το ντοκιμαντέρ Κυπραίες προσεγγίζει τα ζητήματα του πολέμου και της ειρήνης, τα οποία βασανίζουν για δεκαετίες την Κύπρο. Διερευνώντας τις έννοιες της εστίας και της ασφάλειας, φέρνει στο φώς ιστορίες από το διαιρεμένο νησί, που για χρόνια έμειναν κρυμμένες, τις οποίες συνοδεύει ενδιαφέρον αρχειακό υλικό.

Την άνοιξη του 2004, παραμονές της διαξαγωγής του δημοψηφίσματος για το Σχέδιο Ανάν, η Βασιλική Κατριβάνου καλεί σε συνάντηση γυναίκες και από τις δύο πλευρές του νησιού. Στη συνάντηση αυτή, που για κάποιες αποτελεί συνέχεια πολύχρονων κοινών προσπαθειών για επαναπροσέγγιση των δύο κοινοτήτων, οι γυναίκες θα μοιραστούν τους φόβους, τις επιφυλάξεις και τις ελπίδες τους, καθώς και την επιθυμία τους να ζήσουν ξανά μαζί. Συνεντεύξεις με έντονο το προσωπικό στοιχείο και αποκαλυπτικές συζητήσεις τους αντικατοπτρίζουν την ικανότητά τους για επικοινωνία, η οποία υπερβαίνει τις εθνοτικές διαφορές. Την ίδια στιγμή, ιστορίες από το παρελθόν, που έχουν μείνει θαμμένες για χρόνια, βγαίνουν στην επιφάνεια.

Το ντοκιμαντέρ παρακολουθεί την Ελληνοκύπρια Μαρία και την Τουρκοκύπρια Ζεχρά να διασχίζουν, η μία προς το Βορρά και η άλλη προς το Νότο, την Πράσινη Γραμμή, προκειμένου να επισκεφτούν τα σπίτια όπου μεγάλωσαν και δεν έχουν δει επί τριάντα χρόνια. Αυτές οι επισκέψεις αποτελούν για την καθεμιά το ξεκίνημα ενός προσωπικού ταξιδιού, καθώς η ταινία παρακολουθεί το ξετύλιγμα των οδυνηρών αναμνήσεων που τις στοιχειώνουν, για να φτάσει στο σήμερα, που σφραγίζεται από τη θέλησή τους για επαναπροσσέγγιση και ανίχνευση της δυνατότητας για ανεύρεση ενός κοινού τόπου.

Advertisements

Ομολόγησε ο δράστης της δολοφονίας του 34χρονου- Είναι μέλος της Χρυσής Αυγής

Ομολόγησε ο 45χρονος δράστης που δολοφόνησε με μαχαίρι τον 34χρονο Παύλο Φύσσα χθες τα μεσάνυχτα στην οδό Τσαλδάρη και Ξάνθου στο κέντρο της Αμφιάλης.

Σύμφωνα με την αστυνομία ο 45χρονος, στην κατοχή του οποίου βρέθηκε ένα μαχαίρι, ομολόγησε την πράξη του και δήλωσε στους αστυνομικούς πως είναι μέλος της Χρυσής Αυγής.

Σήμερα το πρωί η αστυνομία πραγματοποίησε έρευνα στα γραφεία της Χρυσής Αυγής στη Μεσογείων και στο Σταθμό Λαρίσης, ενώ αναζητούνται κι άλλα άτομα που συμμετείχαν στη δολοφονική επίθεση.

Σημειώνεται πως αντιφασιστική συγκέντρωση θα πραγματοποιηθεί το απόγευμα στις 18:00 στο σημείο της δολοφονίας, στη συμβολή των οδών Τσαλδάρη και Ξάνθου. Αντίστοιχη συγκέντρωση θα πραγματοποιηθεί στη Θεσσαλονίκη στις 18:00 στην Καμάρα.

http://alterthess.gr/content/omologise-o-drastis-tis-dolofonias-toy-34hronoy-einai-melos-tis-hrysis-aygis?utm_source=dlvr.it&utm_medium=facebook

Κυριακή απόγευμα στην Πάτρα ή πως η ελληνική κοινωνία αντιστέκεται στον ρατσισμό… (της συναγωνίστριας & πολύ καλής φίλης Δώρας Τελώνη)

Γύρω στις 7 το απόγευμα, πολύ ζέστη, σταματάω στο mini market της γειτονιάς μου στο Ζαβλάνι και κουβεντιάζω λίγο με την ιδιοκτήτρια όταν ξαφνικά ακούγονται φωνές. «Θα μαχαίρωσαν μετανάστη…», ακούω την ιδιοκτήτρια να λέει ταραγμένη…
Ευτυχώς δεν ήταν έτσι… όμως… Ένας μετανάστης από το Μπαγκλαντές είναι σωριασμένος σε μια καρέκλα και κρατάει τα μάτια του, πονάει, γύρω του οι ομοεθνείς του φοβισμένοι και ανήσυχοι… Λίγη ώρα πριν 2 άντρες με αυτοκίνητο είχαν σταματήσει στα φανάρια κάπου στην περιοχή Κουρτέση, αν κατάλαβα καλά, και του έριξαν κάποιο καυστικό σπρέι στα μάτια. Τον μετέφεραν έξω από το mini market οι φίλοι του, μένουν στην περιοχή και ήρθαν να ζητήσουν βοήθεια… Το παιδί πονάει πολύ η γειτονιά κινητοποιείται αμέσως, βλέπω να μαζεύονται γυναίκες, άντρες, τους ακούω να λένε:
«Να φωνάξουμε ασθενοφόρο, ποιοι ήταν;»
« Από αυτούς θα είναι, τους φασίστες» μου λέει ένας άντρας σιγανά όταν με ακούει να λέω γεμίσαμε φασίστες και στην Πάτρα, «Τι να πω κοπέλα μου φοβόμαστε μην είναι και ο διπλανός μας από δαύτους πια».
Μια κυρία από απέναντι έχει πλησιάσει και ρωτάει: «Τι κάνανε στα παιδιά; Δεν ντρέπονται τα καθάρματα, χτυπάνε τα φτωχά παιδιά δεν τους φτάνει η πείνα τους έχουν και αυτούς τώρα που τους χτυπάνε». Σκέφτομαι πως αυτή η γειτονιά ξέρει από φτώχεια και να που δεν στρέφει τον θυμό της στον «ξένο». Αντίθετα από τις συντονισμένες προσπάθειες από τα ΜΜΕ ώστε να στρέψουμε τον συλλογικό θυμό για την φτώχεια μας προς τους μετανάστες ως εξιλαστήρια θύματα, εδώ φαίνεται πως υπάρχουν ακόμη αντανακλαστικά αλληλεγγύης αντί για μίσους.
Παίρνω τηλέφωνο ασθενοφόρο, περνούν είκοσι λεπτά το παιδί χειροτερεύει κάνει εμετό και είναι μισολιπόθυμος …Το ασθενοφόρο αργεί, ξαναπαίρνω «Δεν έχουμε κανένα αυτή την στιγμή διαθέσιμο λυπάμαι» μου λέει η τηλεφωνήτρια. Το καταλαβαίνω, ξέρουμε όλοι πως έχουν διαλύσει τα νοσοκομεία πια….
Τον μεταφέρω με το αυτοκίνητό μου στο 409 νοσοκομείο που εφημερεύει. Εκεί δοκιμάζω 2 ακόμη εκπλήξεις, επεισοδιακό απόγευμα:
Η 1η δυσάρεστη: Yπάρχει και δεύτερο περιστατικό, ένας 17χρονος Τυνήσιος, πάνω κάτω η ίδια ιστορία… Κάποιοι υποκρίθηκαν τους αστυνομικούς του ζήτησαν να πλησιάσει και τον ψέκασαν με σπρέι στα μάτια. Συστηματικές επιθέσεις λοιπόν…
H 2η ελπιδοφόρα: Mου θυμίζει (πάλι) πως η αλληλεγγύη και η ανθρωπιά δεν βγαίνει ποτέ στα κανάλια, δεν κάνει προπαγάνδα, είναι συνήθως διακριτική αλλά είναι εκεί, αθέατη ίσως, αλλά σταθερή και δυνατή. Οι γιατροί, το νοσηλευτικό προσωπικό, οι τραυματιοφορείς όλοι, ευγενικοί και άμεσοι.
Ακούω τους γιατρούς να λένε: «Και δεύτερο περιστατικό; Τι γίνεται έχουν βγει και χτυπάνε κόσμο;»
Με πλησιάζει μια νοσοκόμα: «Ξεχάσαμε πως είχαμε παππούδες μετανάστες. Ντροπή μας…»
Άλλος εργαζόμενος: «Μας κάνανε ρατσιστές τους Έλληνες δεν ήμασταν. Μας κάνανε γιατί τους συμφέρει να βλέπουμε το κακό στον ξένο και όχι στα χάλια μας που τους ψηφίζουμε τόσα χρόνια. Πως μας κατάντησαν… δεν μπορώ να βγάλω τον μήνα και μου ζητάνε να πληρώσω και εφορία…». Σε δυο φράσεις τα είπε όλα… Θα μου έπαιρνε τουλάχιστον 15 λεπτά να το περιγράψω…
Τελικά με την φροντίδα των γιατρών ο μετανάστης είναι καλύτερα, χρειάζεται όμως κάποια φάρμακα που οι γιατροί αδυνατούν να προμηθεύσουν: «Λυπούμαστε δεν έχουμε να σας δώσουμε…». Τους καταλαβαίνω απόλυτα. Να θες να εκτελέσεις το λειτούργημα σου ως γιατρός, γιατί ο φτωχός είτε Έλληνας είτε ξένος θα πρέπει να έχει πρόσβαση στην υγεία, και να μην έχεις τα μέσα.
Ο φαρμακοποιός που πάω να αγοράσω τα φάρμακα (δεν ξέρω αν θα θέλει να δημοσιοποιηθεί το όνομα του) και του διηγούμαι το περιστατικό δεν μου παίρνει χρήματα. «Ο καθένας μας ότι μπορεί να βοηθήσει. Ξέρω βγήκαν πάλι τα «καλόπαιδα» και κυνηγούν μετανάστες. Ότι μπορεί ο καθένας μας ας το κάνει». Σκοτεινές εποχές μου φέρνουν στην μνήμη τα λόγια του…
Γυρίζω πίσω «Ντροπή τους» λέει η ιδιοκτήτρια του mini market. «Και αυτοί φτωχοί είναι»
Η φτώχεια που θεριεύει γύρω μας δεν έχει χρώμα. Οι επιθέσεις όμως σε φτωχούς που έχουν άλλο χρώμα από το δικό μας θεριεύουν και αυτές. Υπάρχουν πολιτικά αίτια για τα φαινόμενα αυτά και εξηγήσεις σε κοινωνιολογικό επίπεδο που ξεφεύγουν από τον σκοπό αυτού του κειμένου που δεν είναι άλλος παρά να καταγράψει και την άλλη πλευρά της ελληνικής κοινωνίας. Σήμερα λοιπόν ήταν κάπως αλλιώς…. βίωσα ένα αυθόρμητο δίκτυο ανθρωπιάς και αλληλεγγύης ξεκινώντας από την γειτονιά μου, μια λαϊκή γειτονιά, στο νοσοκομείο και μετά στο κέντρο της Πάτρας. Υπάρχει και αυτή η Ελλάδα που έχει μνήμη μετανάστευσης και μνήμες αλληλεγγύης στην φτώχεια. Την βλέπω αυτή την άλλη Ελλάδα, να φοβάται να μιλήσει ανοιχτά και να καταγγείλει όμως καταλαβαίνει, βλέπει και μιλά με πράξεις αλληλεγγύης αφήνοντας στους ανεγκέφαλους τους τραμπουκισμούς κατά των πιο αδύναμων κομματιών μιας κοινωνίας που υποφέρει…
Γλυκόπικρο το απόγευμα αυτό…
Για την ιστορία ο μετανάστης μένει 10 χρόνια στην Ελλάδα και στέλνει χρήματα στην οικογένειά του στην χώρα του για να επιβιώσει (όπως έκαναν και οι δικοί μας συγγενείς κάποτε…). Ενδιάμεσα από τα μεροκάματα που κάνει σε χωράφια της περιοχής δουλεύει και στα φανάρια. Φοβάται να καταγγείλει το περιστατικό…

19 Αυγούστου, 2012
Τελώνη Δώρα-Δήμητρα
Επιστημονική συνεργάτης ΤΕΙ Πάτρας


Τελευταία

RSS

Αρχείο