Archive Page 2

ΠΡΟΒΟΛΗ ΚΙΝΗΜΑΤΟΓΡΑΦΙΚΗΣ ΛΕΣΧΗΣ ΗΛΙΟΥΠΟΛΗΣ-«ΚΥΠΡΑΙΕΣ» των ΒΑΣΙΛΙΚΗΣ ΚΑΤΡΙΒΑΝΟΥ και ΜΠΟΥΣΡΑ ΑΖΟΥΖ (ΕΛΛΑΔΑ/ΚΥΠΡΟΣ, 2009, έγχρωμη, 70΄)

27η ΠΕΡΙΟΔΟΣ 1608η ΠΡΟΒΟΛΗ  ΤΕΤΑΡΤΗ 25/02/2015
 MOΥΣΕΙΟ ΕΘΝΙΚΗΣ ΑΝΤΙΣΤΑΣΗΣ

ΕΛΛΗΝΟΚΥΠΡΙΕΣ-ΤΟΥΡΚΟΚΥΠΡΙΕΣ:
ΕΛΠΙΔΕΣ, ΦΟΒΟΙ ΚΑΙ ΠΡΟΣΔΟΚΙΕΣ ΓΙΑ ΔΙΑΛΟΓΟ, ΕΙΡΗΝΗ ΚΑΙ ΣΥΝΥΠΑΡΞΗ

ΚΥΠΡΑΙΕΣ

των ΒΑΣΙΛΙΚΗΣ ΚΑΤΡΙΒΑΝΟΥ και ΜΠΟΥΣΡΑ ΑΖΟΥΖ (ΕΛΛΑΔΑ/ΚΥΠΡΟΣ, 2009, έγχρωμη, 70΄)

ΣΕΝΑΡΙΟ: Βασιλική Κατριβάνου, Μπούρσα Αζούζ
ΜΟΝΤΑΖ: Μπούρσα Αζούζ
ΠΑΡΑΓΩΓΗ: Βασιλική Κατριβάνου

Θα ακολουθήσει συζήτηση με εισηγητές τους Βασιλική Κατριβάνου (σκηνοθέτιδα της ταινίας, βουλευτής Β΄Αθηνών του ΣΥΡΙΖΑ), Αδάμο Ζαχαριάδη (πολιτικό επιστήμονα, ιστορικό) και Αλεξάνδρα Βασιλείου (κοινωνική ψυχολόγο, εκπαιδεύτρια στην επίλυση συγκρούσεων).

kypraies

Το ντοκιμαντέρ Κυπραίες προσεγγίζει τα ζητήματα του πολέμου και της ειρήνης, τα οποία βασανίζουν για δεκαετίες την Κύπρο. Διερευνώντας τις έννοιες της εστίας και της ασφάλειας, φέρνει στο φώς ιστορίες από το διαιρεμένο νησί, που για χρόνια έμειναν κρυμμένες, τις οποίες συνοδεύει ενδιαφέρον αρχειακό υλικό.

Την άνοιξη του 2004, παραμονές της διαξαγωγής του δημοψηφίσματος για το Σχέδιο Ανάν, η Βασιλική Κατριβάνου καλεί σε συνάντηση γυναίκες και από τις δύο πλευρές του νησιού. Στη συνάντηση αυτή, που για κάποιες αποτελεί συνέχεια πολύχρονων κοινών προσπαθειών για επαναπροσέγγιση των δύο κοινοτήτων, οι γυναίκες θα μοιραστούν τους φόβους, τις επιφυλάξεις και τις ελπίδες τους, καθώς και την επιθυμία τους να ζήσουν ξανά μαζί. Συνεντεύξεις με έντονο το προσωπικό στοιχείο και αποκαλυπτικές συζητήσεις τους αντικατοπτρίζουν την ικανότητά τους για επικοινωνία, η οποία υπερβαίνει τις εθνοτικές διαφορές. Την ίδια στιγμή, ιστορίες από το παρελθόν, που έχουν μείνει θαμμένες για χρόνια, βγαίνουν στην επιφάνεια.

Το ντοκιμαντέρ παρακολουθεί την Ελληνοκύπρια Μαρία και την Τουρκοκύπρια Ζεχρά να διασχίζουν, η μία προς το Βορρά και η άλλη προς το Νότο, την Πράσινη Γραμμή, προκειμένου να επισκεφτούν τα σπίτια όπου μεγάλωσαν και δεν έχουν δει επί τριάντα χρόνια. Αυτές οι επισκέψεις αποτελούν για την καθεμιά το ξεκίνημα ενός προσωπικού ταξιδιού, καθώς η ταινία παρακολουθεί το ξετύλιγμα των οδυνηρών αναμνήσεων που τις στοιχειώνουν, για να φτάσει στο σήμερα, που σφραγίζεται από τη θέλησή τους για επαναπροσσέγγιση και ανίχνευση της δυνατότητας για ανεύρεση ενός κοινού τόπου.

Advertisements

Παραμονή των Χριστουγέννων κοντά στους Σύριους πρόσφυγες στον Ασύρματο στο Μπραχάμι

Την παραμονή των Χριστουγέννων αντιπροσωπεία των αριστερών ριζοσπαστικών κινήσεων της Νότιας Αθήνας, στην οποία συμμετείχαν και μέλη της Ριζοσπαστικής Οικολογικής Κίνησης Πολιτών Αγίου Δημητρίου «ΜΕΤΕΧΩ» με τον επικεφαλής της κίνησης Βασίλη Κουτσοβασίλη και τον Αντιπεριφερειάρχη Νότιας Αθήνας Χρήστο Καπάταη και Περιφερειακούς συμβούλους, επισκέφθηκαν τις οικογένειες Σύριων προσφύγων που στεγάζονται στον Ασύρματο σε χώρο όπου τους φιλοξενούν αλληλέγγυοι από την κατάληψη της Συνέλευσης Κατοίκων Μπραχαμίου.
Στην αντιπροσωπεία συμμετείχαν επίσης και μέλη από δίκτυα αλληλεγγύης γειτονικών περιοχών, καθώς και αντιπροσωπεία του Δικτύου Αλληλεγγύης Αγίου Δημητρίου «ΠΡΑΞΗ», το οποίο συμμετέχει ενεργά στην τοπική πρωτοβουλία αλληλεγγύης, μαζί με συνελεύσεις της περιοχής και όχι μόνο. Την παραπάνω επίσκεψη συνόδευσε και η Δήμαρχος του Αγίου Δημητρίου.
Οι παραπάνω, εκτός από τρόφιμα και ρούχα που έφεραν, ενημερώθηκαν για τα αιτήματα των προσφύγων μεταφέροντας τα αισθήματα αλληλεγγύης των πολιτών που εκπροσωπούσαν και εξέφρασαν την συμπαράστασή τους στους δοκιμαζόμενους από τον πόλεμο συνανθρώπους μας, δεσμευόμενοι να πιέσουν και αυτοί με τη σειρά τους για την ενεργοποίηση της Οδηγίας 2001/55/ΕΚ, έτσι ώστε να εφαρμοσθεί η διαδικασία για την άμεση και προσωρινή προστασία εκτοπισθέντων και τη μετάβασή τους σε άλλες ευρωπαϊκές χώρες όπως οι ίδιοι επιθυμούν.
Εκτός από τα παραπάνω, οι κινήσεις και οι φορείς αυτοί δεσμεύτηκαν να θέσουν τα αιτήματα των προσφύγων και στα θεσμικά όργανα που συμμετέχουν, ώστε να επιταχυνθούν οι διαδικασίες εξέτασης ασύλου, οι οποίες λόγω της τραγικής υποστελέχωσης των συγκεκριμένων υπηρεσιών του κράτους, που μόνο τυχαία δεν φαίνεται να είναι, κινούνται με «ρυθμό χελώνας».

Ανοιχτή συνέλευση κατοίκων Αγ Παρασκευής:Δεν ανεχόμαστε τον τραμπουκισμό των ελεγκτών

Ανοιχτή συνέλευση κατοίκων Αγ Παρασκευής:
Δεν ανεχόμαστε τον τραμπουκισμό των ελεγκτών

Την Τρίτη 21/10 και ώρα 10:10 πραγματοποιήθηκε έλεγχος εισιτηρίων στο λεωφορείο Β5 στη στάση Πεδίον του Άρεως. Όσοι ελέγχονταν προωθούνταν προς τα μπρος και οι πίσω πόρτες έμεναν κλειστές. Στο πίσω μέρος του λεωφορείου έμειναν όσοι δεν είχαν εισιτήριο, στη μεγάλη πλειοψηφία μετανάστες.
Ο ελεγκτής δίνει την εντολή να ανοίξουν οι τρεις… πρώτες πόρτες και αποκλείει με το σώμα του τους επιβάτες στην τελευταία, που παραμένει κλειστή. Μία κοπέλα, ενεργό μέλος της ανοιχτής συνέλευσης κατοίκων Αγίας Παρασκευής, αρχίζει να διαπραγματεύεται την έξοδό τους από το όχημα που τους απαγορεύεται με το πρόσχημα ότι θα έρθει περιπολικό σύντομα. Η κοπέλα απευθύνεται στους υπόλοιπους επιβάτες τονίζοντας μεγαλόφωνα ότι ο ελεγκτής τους κρατάει παράνομα, χωρίς όμως να βρει ανταπόκριση, και η αντιπαράθεση εντείνεται με
σωματικούς πλέον όρους. Ο ελεγκτής διατάζει το κλείσιμο των θυρών και βάζει το σώμα του μπροστά. Η επιβάτης καταφέρνει να φτάσει στη πόρτα και παραμένει εκεί ώστε και οι υπόλοιποι να καταφέρουν να διαφύγουν. Καθ’ όλη τη διάρκεια της παραμονής της εκεί και μέχρι να κατέβει και ο τελευταίος, ο ελεγκτής την κλωτσάει επαναλαμβανόμενα στο σώμα. Ακόμα και σε αυτό το σημείο δεν υπάρχουν αντιδράσεις από το επιβατικό κοινό. Εν τέλει όλοι οι εγκλωβισμένοι επιβάτες διαφεύγουν χωρίς να τους κοπεί πρόστιμο.
Η συμπεριφορά αυτή είναι μια ακόμα έκφανση στοχοποίησης και αυτοδικίας με στόχο την τρομοκράτηση του δικαιώματος στην ελεύθερη μετακίνηση.

Δεν ανεχόμαστε τον τραμπουκισμό των ελεγκτών
Καταγγέλλουμε την συνενοχή των οδηγών
…και όσον αφορά την απάθεια των συνεπιβατών
Η σιωπή είναι συνενοχή και σύμπραξη
Δε θα συμβιβαστούμε με τη τρομοκρατία σε όλες τις εκφάνσεις της ζωής μας.

Ανοιχτή συνέλευση κατοίκων Αγ Παρασκευής

* Την Πέμπτη 23/10 η Ανοιχτή συνέλευση κατοίκων Αγ Παρασκευής προχώρησε σε παρέμβαση με μοίρασμα κειμένων στην αφετερία του Β5 (κεντρική πλατεία Αγ Παρασκευής) και κλείσιμο των ακυρωτικών μηχανημάτων του λεοφωρείου

Σχολείο και ισλαμοφοβία (του Κωστή Παπαϊω­άννου*)

Σχολείο και ισλαμοφοβία

Του Κωστή Παπαϊω­άννου*

http://www.efsyn.gr/?p=243853

Στις 21/9 συνέβησαν στη χώρα μας δύο περιστατικά βίας με σαφές αντιμουσουλμανικό στίγμα: πυροβολισμοί εναντίον ναού των Σιχ στη λεωφόρο Μαραθώνος και φθορές σε λατρευτικό χώρο επίσης των Σιχ στο Κάτω Σούλι. Διαφέρουν προφανώς ποιοτικά και συμβολικά οι επιθέσεις σε λατρευτικούς χώρους από τις συνήθεις βίαιες επιθέσεις κατά μουσουλμάνων μεταναστών.

Την ώρα που ο διεθνής ορίζοντας σκοτεινιάζει στα ανατολικά, δεν έχει επαρκώς επισημανθεί η επίδραση της φονταμενταλιστικής επέλασης στις σχέσεις μας με το Ισλάμ στο εσωτερικό των κοινωνιών μας. Πώς φτάνει ώς εμάς, πώς προσλαμβάνεται, ποιες δυναμικές κινεί ο αχός της αγριότητας των τζιχαντιστών; Ποιο απόθεμα φυλετικού και θρησκευτικού μίσους μπορεί να απελευθερώσει; Εν όψει της πιθανότητας ενός ισχυρού κύματος ισλαμοφοβίας, είναι σημαντικό να δούμε εάν προετοιμάζονται η κοινωνία και οι οργανωμένοι θεσμοί για την πρόληψη
του φαινομένου.

Οι καλές πρακτικές δεν σπανίζουν. Στο Ηνωμένο Βασίλειο, μουσουλμάνοι, χριστιανοί και Εβραίοι θρησκευτικοί ηγέτες έχουν καθιερώσει το Φόρουμ των Τριών Πίστεων με συνεχείς παρεμβάσεις σε εθνικό και τοπικό επίπεδο. Ο Δήμος του Ρότερνταμ χρηματοδοτεί πλατφόρμα 42 ισλαμικών οργανώσεων με σκοπό να προαχθεί η μεγαλύτερη διαθρησκευτική κατανόηση. Η Μητροπολιτική Αστυνομία του Λονδίνου συνεργάστηκε με τη ΜΚΟ FAIR (Forum against Islamophobia and Racism) και οργάνωσαν την εκστρατεία «Ισλαμοφοβία – Μην υποφέρετε σιωπηλά». Σκοπός, η καταπολέμηση των
εγκλημάτων κατά των μουσουλμάνων και η βοήθεια στα θύματα της ισλαμοφοβίας. Στο Λουξεμβούργο, εισήχθη στις λυκειακές τάξεις το σχολικό μάθημα «Θρησκευτική και ηθική διδασκαλία» για τον διαθρησκευτικό διάλογο και τις αρχές των μη χριστιανικών θρησκειών.

Στεκόμαστε ιδιαίτερα στον ευαίσθητο χώρο του σχολείου. Πρόσφατα εκδόθηκαν στα ελληνικά (Εθνική Επιτροπή για τα Δικαιώματα του Ανθρώπου, Κέντρο Διαπολιτισμικής Ερευνας και Παιδαγωγικής Παρέμβασης, Τμήμα ΕΑΠΗ του ΕΚΠΑ) οι «Οδηγίες προς εκπαιδευτικούς για την καταπολέμηση της μισαλλοδοξίας και των διακρίσεων εναντίον των μουσουλμάνων». Πρωτοδημοσιεύτηκαν το 2011 από το Γραφείο Δημοκρατικών Θεσμών και Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων του ΟΑΣΕ, την UNESCO και το Συμβούλιο της Ευρώπης. Ο οδηγός περιέχει πλούσιο υλικό αναφοράς,
μεθοδολογικές αρχές, στρατηγικές για σχολεία, πηγές και εργαλεία πληροφόρησης.

Θεμέλιο της ισλαμοφοβίας είναι μια σειρά επαναλαμβανόμενων στερεοτύπων στον δημόσιο λόγο περί μουσουλμάνων. Παραθέτουμε μερικά από τον οδηγό: «Είναι όλοι ίδιοι», ανεξάρτητα από εθνικότητα, κοινωνική τάξη, πολιτικές θέσεις, καθώς και ανεξάρτητα από το εάν εφαρμόζουν ή όχι στην καθημερινή ζωή κανόνες της θρησκείας τους. «Εχουν όλοι μοναδικό κίνητρο τη θρησκεία», δηλαδή οι μουσουλμάνοι φέρονται να αποδίδουν όλοι εξίσου πρωτεύουσα σημασία στη θρησκευτική πίστη. Ετσι, εάν κάποιοι ανάμεσά τους καταφεύγουν στη βία, συνάγεται
αυτόματα ότι αυτό οφείλεται στη θρησκεία τους που άρα είναι συνολικά υπέρ της βίας.

Είναι τελείως «διαφορετικοί», αντιμετωπίζονται δηλαδή σαν τελείως «άλλοι», σαν να μην έχουν ενδιαφέροντα, ανάγκες ή αξίες κοινές με τους υπόλοιπους ανθρώπους. Δεν αναγνωρίζεται στους μουσουλμάνους η πιθανότητα να έχουν ιδέες, βάθος και σοφία από την οποία μπορούν να μάθουν και να κερδίσουν οι υπόλοιποι. «Είναι πολιτισμικά και ηθικά κατώτεροι», επιρρεπείς στον παραλογισμό και τη βία, καταπιεστικοί προς τις γυναίκες, περιφρονητικοί απέναντι σε αντιλήψεις διαφορετικές από τις δικές τους, εχθρικοί και εκδικητικοί απέναντι
«στη Δύση χωρίς κανένα λόγο». «Αποτελούν απειλή για την παγκόσμια ασφάλεια». Ο δημόσιος λόγος τούς παρουσιάζει γενικά και συνολικά στρατευμένους στη σύγκρουση των πολιτισμών. Οπου αποτελούν μειονότητα θεωρούνται «εσωτερικός εχθρός», με λανθάνουσα ή ανοιχτή συμπάθεια προς τη διεθνή τρομοκρατία και υπέρ του «εξισλαμισμού» των χωρών στις οποίες ζουν. Τέλος, από τα προηγούμενα αναπότρεπτα προκύπτει πως «η συνεργασία μαζί τους είναι αδύνατη». Δεν είναι δυνατή η αρμονική συμβίωση ανάμεσα σε μουσουλμάνους και λαούς με άλλες
θρησκείες ή πολιτισμικές καταγωγές.

Δεν είναι διόλου εύκολη η αποδόμηση αυτών των στερεοτύπων. Αποτελεί σήμερα στόχο της εκπαιδευτικής πράξης; Φοβούμαι πως όχι. Τουλάχιστον όχι στο σχολείο του ενός: ένα έθνος, ένας πολιτισμός, μία θρησκεία. Δεν είναι όμως αμελητέες οι προσπάθειες πολλών εκπαιδευτικών να υπερβούν αυτά τα στενά όρια. Οσοι ενδιαφέρονται, ας αναζητήσουν το πλήρες κείμενο των Οδηγιών στον σύνδεσμο http://www.osce.org/el/odihr/120161?download=true

Δευτέρα 15/9, στις 7μμ στην Τεχνόπολη: Παρουσίαση του καινούργιο​υ βιβλίου του Δημήτρη Ψαρρά, σε έκδοση του Ιδρύματος Ρόζα Λούξεμπουρ​γκ, «Η Χρυσή Αυγή μπροστά στη δικαιοσύνη​»

Τη Δευτέρα 15 Σεπτεμβρίου κυκλοφορεί σε έντυπη και ψηφιακή μορφή το καινούργιο βιβλιαράκι του Δημήτρη Ψαρρά, σε έκδοση του Ιδρύματος Ρόζα Λούξεμπουργκ, με τίτλο Η Χρυσή Αυγή μπροστά στη δικαιοσύνη.

Με αυτή την αφορμή και στη σειρά εκδηλώσεων για τον ένα χρόνο από τη δολοφονία του Παύλου Φύσσα, τη Δευτέρα 15 Σεπτεμβρίου, στις 7 μ.μ., στο αμφιθέατρο του Αθήνα 9,84 (Τεχνόπολη Δήμου Αθηναίων, Πειραιώς 100, Γκάζι), με τον Δημήτρη Ψαρρά θα συζητήσουν

* η Βασιλική Γεωργιάδου, αναπληρώτρια καθηγήτρια Πολιτικής Επιστήμης στο Πάντειο Πανεπιστήμιο,
* ο Θανάσης Καμπαγιάννης, δικηγόρος, μέλος της Πολιτικής Αγωγής του αντιφασιστικού κινήματος στη δίκη της Χρυσής Αυγής,
* ο Κωστής Παπαϊωάννου, πρόεδρος της Εθνικής Επιτροπής για τα Δικαιώματα του Ανθρώπου,
* η Τασία Χριστοδουλοπούλου, δικηγόρος, μέλος του ΔΣ του Δικηγορικού Συλλόγου Αθήνας.

Το βιβλιαράκι θα διατίθεται δωρεάν στην εκδήλωση και θα δημοσιευτεί online την Τρίτη 16 Σεπτεμβρίου. Αν χρειάζεστε περισσότερα δωρεάν αντίτυπα, παρακαλούμε επικοινωνήστε με το Παράρτημα Ελλάδας του ΙΡΛ.

Η εκδήλωση θα προβληθεί σε livestream από το RedNotebook.

Online μπορείτε να βρείτε και την προηγούμενη μπροσούρα του Δημήτρη Ψαρρά, γραμμένη για το μη ελληνόφωνο κοινό, σε 4 γλώσσες.

Εκδηλώσεις του Αντιφασιστικού Σεπτέμβρη
http://left.gr/news/ekdiloseis-kai-draseis-sto-plaisio-toy-antifasistikoy-septemvri

Οι μάχες και ο πόλεμος (άρθρο του Σπύρου Μαρκέτου)

Οι μάχες και ο πόλεμος

Αρθρο του Σπύρου Μαρκέτου

Είναι κωμική φαντασίωση η ιδέα ότι σήμερα, μέσα στην οικονομική κρίση, θ’ αντιμετωπίσει τον φασισμό ένας κρατικός μηχανισμός που ελέγχεται από καπιταλιστές, και στους κρίσιμους τομείς της αστυνομίας και της δικαιοσύνης στελεχώνεται από ακροδεξιούς και χρυσαυγίτες. Το λεγόμενο αντιρατσιστικό νομοσχέδιο φυσικά, παρά την ευφάνταστη ονομασία του, κάτι σαν τον Ξένιο Δία, δεν φτιάχτηκε για να χρησιμοποιηθεί εναντίον των ρατσιστών ή των ναζί, αν γίνει νόμος, αλλά αντίθετα ανοίγει δρόμο σε κάποιους άλλους νόμους που αύριο θα
ποινικοποιούν κάθε αμφισβήτηση. Η συγκρότηση και οι παραδόσεις των κατασταλτικών μηχανισμών το εγγυούνται αυτό, πόσω μάλλον όταν τούς ελέγχει μια ακροδεξιά και σε μεγάλο βαθμό φιλοφασιστική κυβέρνηση.

Η νομοθεσία είναι πάντοτε ένα μόνο στοιχείο του σύνθετου μηχανισμού ποινικής καταστολής. Διερμηνεύεται κατά το δοκούν από τον δικαστή κι εφαρμόζεται αυθαίρετα από τα όργανα. Η προστασία των φασιστών, πάγια αστυνομική και δικαστική μέριμνα από καιρό προτού ξεσπάσει η κρίση, έκτοτε έχει γίνει απροκάλυπτη, συνιστά πολιτική δήλωση του καθεστώτος. Αλλιώς δεν θα είχε η ναζιστική συμμορία την ασυδοσία που απολάμβανε ώσπου να δολοφονήσει τον Παύλο Φύσσα, και από αρκετές απόψεις ήδη ανακτά.

Χτυπά το κράτος τον ρατσισμό

Ο ρατσισμός οριακά μόνο μπορεί να πολεμηθεί από νόμους, ακόμη και όταν υπάρχει κυβερνητική θέληση, όπως δείχνει η εξάπλωσή του σε κάθε λογής χώρες. Αλλά αυτή η θέληση ποτέ δεν είναι παραπάνω από συγκυριακή, και πάντως ποτέ δεν πλήττει τις δομές που παράγουν το ρατσισμό. Γιατί αυτός δεν είναι καμιά διαστροφή που επινοεί ο άξεστος νους των φτωχών, αλλά μάλλον τεχνολογία επιβολής που φτιάχτηκε από τους άρχοντες και τελειοποιήθηκε μέσα από πέντε αιώνες καπιταλιστικής κυριαρχίας. Εδραιώθηκε μαζί με το καπιταλιστικό σύστημα στην
ισπανική αυτοκρατορία, εξαπλώθηκε παντού όπου υπάρχει καπιταλισμός, και θα εκλείψει μόνον όταν ο καπιταλιστικός πολιτισμός αντικατασταθεί από έναν καλύτερο. Δεν στρέφεται απλώς ενάντια στον διαφορετικό, αλλά πρωταρχικά ενάντια στον ταξικό εχθρό, στο θύμα της εκμετάλλευσης που πρέπει να δαιμονοποιηθεί προκειμένου να καθυποταγεί, και μάλιστα να εσωτερικεύσει την υποταγή του μέχρι να παραιτηθεί από κάθε αντίσταση. Δεν είναι τυχαίο ότι η Δύση θεσμοποίησε τον ρατσισμό όχι τόσο στην Ασία, για παράδειγμα, όσο εναντίον των
μαύρων που υποδούλωνε και κατέστρεφε κατά εκατομύρια στις φυτείες του Νέου Κόσμου, στο αρχετυπικό εργαστήριο και κολαστήριο της καπιταλιστικής παραγωγής.

Ο ρατσισμός είναι απαραίτητος στους λίγους καπιταλιστές για να κρατά διαιρεμένα τα πολλαπλάσια θύματα της εκμετάλλευσής τους, και γι’ αυτό στην Ελλάδα, χώρα μεταναστών ως πριν από μια γενιά και ξανά σήμερα, καλλιεργήθηκε και καλλιεργείται συστηματικά από το κράτος και τα μήντια. Όπως άλλωστε και ο εθνικισμός και ο πατριαρχικός μισογυνισμός με όλα τους τα παρελκόμενα. Από προτού ξεκινήσει η κρίση τροφοδοτούνταν από πολιτικούς όπως οι πασόκοι υπουργοί Υγείας Αλέκος Παπαδόπουλος και Ανδρέας Λοβέρδος, που προσπάθησαν να
κλείσουν για τους ανασφάλιστους μετανάστες τις πόρτες των νοσοκομείων. Αλλά και από την ίδια τη μεταναστευτική πολιτική της Ευρωπαϊκής Ένωσης, η οποία μεταγράφηκε στην εθνική νομοθεσία και πρακτικά ποινικοποιεί ακόμη και την κοινωνική συναναστροφή με καθέναν που δεν μοιάζει εύπορος και ντόπιος. Κι εφαρμόζεται έκτοτε με ζήλο από αστυνομία και δικαστήρια. Και αργότερα έφερε τον φράχτη στον Έβρο, τις δολοφονικές περιπολίες της Φρόντεξ και του Λιμενικού στο Αιγαίο, τα αστυνομικά πογκρόμ του Ξένιου Δία και τα στρατόπεδα
συγκέντρωσης. Μέσα σ’ αυτή την κόλαση, φταίει για τον ρατσισμό η ελευθερία του λόγου;

Ο αντιρατσισμός άλλοθι

Έλειπε μήπως το νομικό πλαίσιο όταν η ελληνική δικαιοσύνη αθώωσε τον Πλεύρη για τον πεντακοσιοσέλιδο αντισημιτικό του λίβελλο; Το ρατσιστικό πογκρόμ της Αθήνας τον Μάη του 2011, με μαζικούς ξυλοδαρμούς, μαχαιρώματα, καταστροφές καταστημάτων και ακόμη και δολοφονίες μεταναστών, που οργανώθηκε και πραγματοποιήθηκε ανενόχλητα επί κυβέρνησης Γιώργου Παπανδρέου, έμεινε ατιμώρητο ως τώρα επειδή χρειάζονταν αντιρατσιστικά νομοθετήματα; Ή μήπως επειδή, μολονότι το νομικό πλαίσιο υπήρχε, η αστυνομία και η δικαιοσύνη και τα
μήντια όχι απλώς δεν καταδίωξαν τους χρυσαυγίτες οργανωτές και τους συνεργούς τους, αλλά αντίθετα τό επικρότησαν διακριτικά ή και απροκάλυπτα; Και όλα αυτά με τη συνεργεία της «εκσυγχρονιστικής» κυβέρνησης και μέσα στην αδιάφορη σιωπή των φιλελεύθερων διανοούμενων. Συμπεριλαμβανομένων πολλών που τώρα πλευρίζουν τον Σύριζα.

Ήδη το λεγόμενο αντιρατσιστικό νομοσχέδιο, μολονότι αφήνει στο απυρόβλητο τη ρατσιστική βία ενώ κλιμακώνει την καταστολή του λόγου, έγινε πλυντήριο για την εν πολλαίς αμαρτίαις περιπεσούσα κεντροαριστερά. Έτσι, στην επίσημή του ανακοίνωση ο Σύριζα δέχεται τη διακίνηση «ακόμα και των πιο αποκρουστικών ιδεών, με το δεδομένο ότι είναι εξόχως επικίνδυνος ο περιορισμός στην ελευθερία της έκφρασης», αλλά ζητά ωστόσο να τιμωρούνται η «προπαγάνδιση και προπαρασκευή» εγκλημάτων. Ξεχνά τη λεπτομέρεια, ότι με ανάλογο σκεπτικό οι
δικαστές έστειλαν εικοσιπέντε χρόνια φυλακή τον Τάσο Θεοφίλου απλώς και μόνον επειδή δήλωσε αναρχικός.

Κατά το Ποτάμι επείγει η επαναφορά των εγκλημάτων γνώμης, εγκλημάτων τα οποία κάποτε θεωρούνταν ασύμβατα με τον φιλελεύθερο νομικό πολιτισμό: όταν μια γνώμη «εμπεριέχει ή υποκρύπτει την προτροπή σε ρατσιστική βία και μίσος, τότε δεν μπορεί να γίνεται ανεκτή από την ελληνική Πολιτεία και πρέπει να τιμωρείται». Βεβαίως η ΕΛΑΣ και η ελληνική δικαιοσύνη θ’ ανακαλύψουν ακόμη και τις πιο υπόγειες προτροπές σε ρατσιστική βία και μίσος, αρκεί μόνον οι ένοχοι να είναι αναρχικοί. Οι νεοφιλελεύθερες πορδές του Ποταμιού ακούγονται, μην
τό ξεχνάμε, λίγους μήνες αφότου ο ίδιος ο Άρειος Πάγος έκρινε νόμιμη τη συμμετοχή της Χρυσής Αυγής στις εκλογές.

Για τη Δημάρ «το αντιρατσιστικό νομοσχέδιο πρέπει να συζητηθεί και να ψηφιστεί» επειδή βέβαια θ’ ανακόψει την άνοδο του φασισμού. Σαν να μην ήταν δικός της ο υπουργός Δικαιοσύνης που άφησε να στηθεί πανελλαδικά απερίσπαστη από τη δικαστική εξουσία η μεγαλύτερη εγκληματική συμμορία που γνώρισε μεταπολιτευτικά η χώρα, δηλαδή η Χρυσή Αυγή, για όσους δεν το φαντάζονται ακόμη. Ένας άλλος χαρωπός υπουργός της κατάργησε την ελευθερία του λόγου για τους δημόσιους υπαλλήλους, καθώς ο «Νόμος Μανιτάκη» απειλεί με απόλυση δασκάλες και
νηπιαγωγούς που καταδιώχθηκαν από χρυσαυγίτες επειδή οργάνωσαν αντιρατσιστικές δραστηριότητες στα σχολεία.

Η κριτική των ιστορικών

Οι αντιδράσεις των κοινωνικών φορέων στο νομοσχέδιο ήταν ανύπαρκτες. Για παράδειγμα, οι δικηγορικοί σύλλογοι σώπασαν. Το ίδιο και τα συνδικάτα και οι επιστημονικές ενώσεις, λες και ο ρατσισμός και οι ελευθερίες είναι αδιάφορα ζητήματα. Κυκλοφόρησε μια μετριοπαθής έκκληση ιστορικών ν’ αποσυρθεί το άρθρο του νομοσχεδίου που απειλεί την ιστορική έρευνα. Πολλοί δεν υπέγραψαν. Για παράδειγμα, η καθηγήτρια που είχε δημοσιεύσει στο περιοδικό Ιστορείν έναν παραληρηματικό λίβελλο ενάντια στο βιβλίο μου για τον ελληνικό φασισμό.
Από την άλλη υπέγραψαν πολλοί που είχαν βουβαθεί όταν η κυβέρνηση Σημίτη πολτοποιούσε παραπάνω από εκατό χιλιάδες αντίτυπα ενός σχολικού βιβλίου ιστορίας επειδή είχε το θράσος να χαρακτηρίζει «υπερσυντηρητικό εθνικιστή» τον Γρίβα, αρχηγό της φασιστικής Χ. Ή όταν το επόμενο σχολικό εγχειρίδιο παρουσίαζε τον Χίτλερ σαν δίκαιο κι ελληνολάτρη. Όχι, οι συγγραφείς του τελευταίου, και στελέχη των ιδρυμάτων Καραμανλή, ευτυχώς δεν υπέγραψαν. Έχουμε πρόοδο λοιπόν… ας ελπίσουμε μόνο να μην περάσουμε αύριο από τις εκκλήσεις στις
ικεσίες. «Είμαστε αντίθετοι», δηλώνουν οι ιστορικοί,

στη δίωξη όλων των «αρνητών», ακόμη και εκείνων του φριχτότερου εγκλήματος του 20ού αιώνα, του Ολοκαυτώματος. Η στάση μας αυτή δεν πηγάζει από οποιαδήποτε ανοχή στους «αρνητές» απεχθών εγκλημάτων, αλλά από την πεποίθηση, ότι, όπως έχει αποδείξει και η διεθνής εμπειρία, τέτοιες διατάξεις οδηγούν σε επικίνδυνες ατραπούς: πλήττουν καίρια το δημοκρατικό και αναφαίρετο δικαίωμα της ελευθερίας του λόγου, ενώ ταυτόχρονα δεν είναι διόλου αποτελεσματικές, όσον αφορά την καταπολέμηση του ρατσισμού και του ναζισμού, του ρατσιστικού
και μισαλλόδοξου λόγου. Συχνά μάλιστα οδηγούν στο αντίθετο αποτέλεσμα, επιτρέποντας οι εχθροί της δημοκρατίας να παρουσιάζονται στην κοινή γνώμη ως «θύματα» λογοκρισίας και αυταρχισμού.

Πράγματι το δήθεν αντιρατσιστικό νομοσχέδιο πριονίζει έναν από τους στύλους του νομικού πολιτισμού που εδραίωσε η Γαλλική Επανάσταση, το δικαίωμα της ελεύθερης έκφρασης. Προκαλεί λοιπόν γενικότερες αντιδράσεις. Η δυσφορία που έστω και περιορισμένα εκφράζουν στη φιλελεύθερη γλώσσα τους οι ιστορικοί αποτυπώνει πολιτικές αντιστάσεις στην αυταρχικοποίηση μάλλον παρά συντεχνιακές ανησυχίες. Μόνον εφεδρικά μάς απειλεί το αμβλύ όργανο καταστολής που φτιάχνει το νομοσχέδιο• είναι γνωστό ότι ο έλεγχός μας διασφαλίζεται
κυρίως μέσα από χορηγίες, πελατειακές σχέσεις, προλεταριοποίηση και την απειλή της ανεργίας. Οι κοινωνικοί επιστήμονες, έμπειροι στην προληπτική συμμόρφωση, ακόμη και σήμερα, που παραμένουν προστατευμένοι από τις υπουργικές θωπείες, σπάνια θίγουν δυσάρεστα ζητήματα ή απεργάζονται την αποδόμηση της κυρίαρχης ιδεολογίας.

Ωστόσο ακόμη και αυτοί βλέπουν να βγαίνει συχνότερα το μαστίγιο όσο λιγοστεύουν τα καρότα. Η απονομιμοποίηση του καθεστώτος αποσαθρώνει τη νομιμοφροσύνη των διανοούμενων που περιθωριοποιούνται, όπως περιθωριοποιήθηκαν και σ’ όλες τις άλλες χώρες τις οποίες έπληξε η δομική προσαρμογή στην ανάγκη του καπιταλισμού να παράγει φτώχεια. Ο καθεστωτικός ενθουσιασμός που ως πρόσφατα γεννούσε η ελπίδα της ευμάρειας έγινε φόβος. Η νέα γενιά ιδίως των μορφωμένων δεν είναι εύκολο να προσληφθεί στο ιδεολογικό προσωπικό των
καπιταλιστών.

Επάνοδος στο ευτυχισμένο χτες;

Μολαταύτα το γενικότερο πρόβλημα συσκοτίζεται όταν βαυκαλιζόμαστε πως μπορούμε ή πρέπει να επιστρέψουμε στην προ κρίσης δημοκρατία. Καθώς η οικονομία παραπαίει παρ’ όλες τις ενέσεις αισιοδοξίας και ρευστού στις τράπεζες, η φιλελεύθερη δημοκρατία απομυθοποιείται και δεν είναι καν πλέον στόχος των κυβερνώντων. Στην Ελλάδα των τελευταίων χρόνων τα χειρότερα πλήγματα στους δημοκρατικούς θεσμούς τα κατάφεραν οι δήθεν κεντρώοι και η Τρόικα, με άλλα λόγια το κόμμα του κεφαλαίου.

Ο καπιταλισμός σήμερα δεν αντέχει ούτε καν την ελεγχόμενη δημοκρατία που αποδέχτηκε μετά την ήττα του φασισμού στον Δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο. Ελευθερίες και δικαιώματα χάνονται καθώς η κρίση προχωρά προς το κέντρο και το κεφάλαιο ρημάζει τη μια περιφερειακή χώρα μετά την άλλη. Οι απολογητές του χάνουν την αλαζονική αυτοπεποίθησή τους, όπως μαρτυρά και ο σάλος που προκάλεσε η εμπεριστατωμένη μελέτη του Τομά Πικεττύ για το ιστορικό βάθος και τον τεράστιο σημερινό βαθμό της ανισότητας. Η επιλογή γίνεται ολοένα σαφέστερα
μεταξύ αριστεράς και φασιστικής δεξιάς, ελευθερίας και ζόφου, εξισωτισμού και βαρβαρότητας. Τα πλέγματα εξουσίας το αντιλήφθηκαν αυτό ταχύτερα από τις περισσότερες αριστερές ηγεσίες, και ήδη ετοιμάζονται για σύγκρουση.

Η συνταγματική τάξη και ο κοινοβουλευτισμός στη χώρα μας, που κυβερνιέται πλέον με μνημόνια και με διατάγματα, έχουν γίνει παρωδία με πρωτοβουλία των καπιταλιστών, όπως είχε συμβεί και στη Γερμανία πριν από τον Χίτλερ. Το πολιτικό και ιδεολογικό προσωπικό τους στην Ελλάδα αναλογίζεται σοβαρά τη φασιστική επιλογή, ενώ λίγο βορειότερα, στην Ουκρανία, ήδη τήν δοκίμασε. Η συγκυβέρνηση νεοφιλελεύθερων και ναζιστών στήνεται στις δυο αυτές χώρες-πειραματόζωα με χρηματοδότηση του ΔΝΤ και με τις ευλογίες της Ευρωπαϊκής Ένωσης, η
οποία κάποτε γεννούσε στους πιο αθώους ελπίδες εκδημοκρατισμού. Η μάχη για το ποιός θα φορτωθεί το βάρος της κρίσης, στην πραγματικότητα το κόστος της χρεωκοπίας, δίνεται σε κάθε χώρα ξεχωριστά, με διαφορετικούς ρυθμούς κι εκβάσεις, αλλά οι εξελίξεις και τα αποτελέσματα σε κάθε χώρα επηρεάζουν και όλες τις υπόλοιπες.

Στην ευρωπαϊκή περιφέρεια διακρίνουμε πλέον τέσσερεις διαφορετικές αποκρίσεις στην κρίση, με ζωτικές παραμέτρους τη μαζική κινητοποίηση και την αποφασιστικότητα των ιθυνόντων να προωθήσουν την καπιταλιστική συγκέντρωση. Στην Ισλανδία οι εργαζόμενοι μάλλον κέρδισαν• η έγκαιρη και δυναμική μαζική κινητοποίηση φόρτωσε το κόστος της χρεωκοπίας στους καπιταλιστές, ο ρατσισμός και ο φασισμός δεν πάτησαν πόδι, οι δημοκρατικές παραδόσεις ενισχύθηκαν, και η χειρότερη συγκριτικά κρίση τραπεζικού χρέους στην παγκόσμια
ιστορία αντιμετωπίστηκε δίχως υποβάθμιση του βιοτικού επιπέδου. Απεναντίας στην Ιρλανδία περίττευσε οι τραπεζίτες να στήσουν φασιστικό κίνημα, καθώς η λαϊκή απάθεια και η εύκολη μετανάστευση τούς επέτρεψαν να φορτώσουν αμαχητί τη χρεωκοπία στους εργαζόμενους, με αποτέλεσμα κοινωνική καταστροφή συν ύφεση δίχως ημερομηνία λήξης.

Στην Ελλάδα η αμφίρροπη μάχη διαρκεί ήδη πέντε χρόνια και συνεχίζεται. Οι καπιταλιστές και η Τρόικα επέβαλαν οικονομική συστολή επίσης πρωτοφανή παγκοσμίως σε καιρό ειρήνης, ενώ το κράτος και τα μήντια καθημερινά τροφοδοτούν τον ρατσισμό και τον φασισμό για να σπάσουν τις έντονες αντιδράσεις των εργαζόμενων στην αφαίμαξή τους. Η αμέριμνη αριστερά του «ώριμου φρούτου» και του «θα τούς ταράξουμε στη νομιμότητα» άφησε χρόνο και πολιτικό χώρο να στηθεί η Χρυσή Αυγή, αλλά η μαζική κινητοποίηση αποσταθεροποίησε το πολιτικό
σύστημα και το ίδιο το ευρώ. Οι προοπτικές ανατροπής είναι θετικές• η τύχη μας στα χέρια μας. Αν το κέντρο βάρους της δεξιάς μετατοπίζεται ακροδεξιά, το κέντρο βάρους του πολιτικού σώματος πέφτει αριστερά. Ο κόσμος του Σύριζα μάλιστα βρίσκεται πιο αριστερά από την ηγεσία του, όπως μαρτυρούν τα πρόσωπα που έστειλε στην ευρωβουλή, αλλά θα χρειαστεί ν’ αντιμετωπίσει τους κλονισμούς που προμηνύουν η ανάθεση του οικονομικού του επιτελείου σε επενδυτές της Μπλακρόκ και της Τζέιπι Μόργκαν, και η επίσκεψη Τσίπρα στο Κόμο.

Κρίσιμη μάχη

Το πιο δραματικό πείραμα απ’ όλα εξελίσσεται σήμερα μπροστά στα μάτια μας στην Ουκρανία. Είκοσι χρόνια νεοφιλελεύθερης λιτότητας υπό την εποπτεία του ΔΝΤ και της Ευρωπαϊκής Ένωσης τήν μεταμόρφωσαν σε μια κλεπτοκρατία με παραγωγή και βιοτικό επίπεδο πολύ χαμηλότερα απ’ ό,τι όταν συμμετείχε στην ΕΣΣΔ. Η ισχυρή μαζική κινητοποίηση πήρε ακροδεξιά χαρακτηριστικά• εδώ βοήθησε και η ανοησία των εξωνημένων αριστερών ηγεσιών, κάτι που πρέπει κι εμείς να προσέξουμε ιδιαίτερα. Ένας ακραίος ρατσισμός ενάντια στον γείτονα κι
εμφανισιακά και πολιτισμικά σχεδόν πανομοιότυπο ρώσο αναπτύχθηκε από το πουθενά, μέσα σ’ ελάχιστο χρονικό διάστημα, δείχνοντας έτσι ότι οι πραγματικές του ρίζες βρίσκονται σε σημερινούς πολιτικούς και οικονομικούς ανταγωνισμούς και στις επιλογές των ελίτ μάλλον παρά σε οποιεσδήποτε ιστορικές αντιδικίες.

Η επικείμενη κρίση χρέους, ο πόλεμος για φυσικούς πόρους και οι γεωστρατηγικοί ανταγωνισμοί έφτιαξαν στη χώρα αυτή μια συμμαχία ισχυρών που συμπεριλαμβάνει από το αμερικανικό Πεντάγωνο, τους ευρωπαίους τραπεζίτες και την ολλανδοβρετανική Σελλ ως τους τοπικούς δισεκατομμυριούχους μαφιόζους. Κοινός τους στόχος, η επιβολή ενός φασιστικού καθεστώτος που θα διαιρούσε και θα συνέτριβε την εργατική τάξη, ώστε εκείνη να δεχτεί τη νεοφιλελεύθερη υπερεκμετάλλευσή της και να μην αντιδράσει στη μετατροπή της χώρας σε προμαχώνα
ενός νέου ψυχρού πολέμου. Τη φετινή άνοιξη σχεδόν τό πέτυχαν. Πήραν πραξικοπηματικά την κυβέρνηση, οργάνωσαν ιδιωτικούς μισθοφορικούς στρατούς, τρομοκράτησαν τους αντιπάλους καίγοντας ζωντανούς κάποιους που αντιστάθηκαν, κι εξασφάλισαν Δυτικά δάνεια. Έπειτα έστειλαν το στρατό να περάσει δια πυρός και σιδήρου τις επαρχίες που ξεσηκώθηκαν, χρησιμοποιώντας τη φυσική γλώσσα του φασισμού.

Άλλο τόσο φυσική όμως ήταν και η αποτυχία του, ακριβώς επειδή όταν οι φασίστες δυναμώνουν πείθουν τους αντιπάλους πως δεν απομένει άλλη λύση εκτός από τη μάχη, κι έτσι προκαλούν πανίσχυρες αντισυσπειρώσεις. Το κεφάλαιο και οι ουκρανοί ναζί δεν κέρδισαν φίλους όταν χαρακτήρισαν ‘τρομοκράτες’ το ένα πέμπτο του πληθυσμού, κήρυξαν ανεπιθύμητη την πολιτισμική του κληρονομιά και τό έριξαν στον εθνικό Καιάδα. Πέτυχαν αντίθετα ν’ αυτομολήσει η Κριμαία στη Ρωσία και ν’ αυτονομηθούν οι ανατολικές επαρχίες οι οποίες, αφού πρώτα
απέκρουσαν τη στρατιωτική εισβολή, μοιάζουν τώρα να κερδίζουν τον άγριο πόλεμο και απειλούν να εθνικοποιήσουν τις περιουσίες των ολιγαρχών. Απομένει να κριθεί η τύχη της δυτικής Ουκρανίας. Η οικονομική κατάρρευση έχει ήδη επέλθει, οι προστάτες και πιστωτές φοβούνται να δανείσουν περισσότερα, η κυβέρνηση παραπαίει και οι ναζί απειλούν με νέο εμφύλιο. Εξελίξεις οι οποίες διόλου δεν εκπλήσσουν όποιον γνωρίζει την ιστορία και τη δυναμική του φασισμού. Ο φασισμός ποτέ δεν έχει νικήσει, το μόνο άγνωστο είναι πόσους θα προλάβει
να καταστρέψει μέχρι να ηττηθεί.

Η Ουκρανία δείχνει πού μπορεί να οδηγήσουν και τη δική μας χώρα οι καπιταλιστές και η Ευρωπαϊκή Ένωση, αν δεν νικήσει έγκαιρα η αντίσταση. Δεν αρκεί όμως ν’ ανατρέψουμε την κυβέρνηση, μολονότι είναι εφικτό και απαραίτητο. Είναι καιρός να δώσουμε την ιδεολογική μάχη που τόσες δεκαετίες τώρα απέφυγε η αριστερά στην Ελλάδα, με ανυποχώρητα αντιρατσιστικές θέσεις και απομυθοποίηση του εθνικισμού, αλλά και συστηματική πρακτική προσπάθεια να συσπειρωθούν στις αντιφασιστικές δομές οι μετανάστες, αναπόσπαστο και ζωτικό κομάτι της
εργατικής τάξης. Ο ρατσισμός νικιέται όχι από το κράτος, αλλά στην καθημερινότητα και στο δρόμο. Στην πραγματικότητα τα μαζικά αντιφασιστικά κινήματα αρκετές φορές έγιναν καταλύτες ευρύτερης ριζοσπαστικοποίησης• αυτό συνέβη και φέτος, μπροστά στα μάτια μας, στο Λουγκάνσκ και στο Ντονέτσκ. Το δήθεν αντιρατσιστικό νομοσχέδιο της ακροδεξιάς και φιλοφασιστικής κυβέρνησης Σαμαρά ακριβώς ένα τέτοιο κίνημα θέλει να εμποδίσει.

Το στοίχημα τα ερχόμενα χρόνια είναι να φτιάξουμε εκείνο το μαζικό κίνημα που θα πάει τη χώρα αριστερά, καθώς και το πολιτικό μέτωπο που θα δώσει αντικαπιταλιστική προοπτική στην Ευρώπη και τη Μεσόγειο. Αυτά δεν γίνονται όσο μένουμε περιχαρακωμένοι, κι επίσης αν δεν ανακόψουμε τον φασισμό, που μας απειλεί πλέον συνολικά. Οι νοβορώσοι έδειξαν γι’ άλλη μια φορά ότι δεν τον σταματούν οι νόμοι ή οι εκκλήσεις στη λογική και τη δημοκρατία, αλλά μόνον η έγκαιρη διάγνωση της δυναμικής του και η οργανωμένη λαϊκή αντίσταση. Οι ισχυροί
είναι οι εργοδότες του, η βία είναι η λογική του, και μόνον η ολομέτωπη σύγκρουση τον συντρίβει. Οι μήνες που έρχονται θα δείξουν το κόστος της ήττας για τους καπιταλιστές και τους πολιτικούς που τόν στήριξαν στην Ουκρανία, ας ελπίσουμε και στην Ελλάδα.

*συντομευμένη μορφή του άρθρου δημοσιεύτηκε στο ΠΡΙΝ στις 7/9/2014

«Είμαστε μαζί και είμαστε πολλοί!»18ο Αντιρατσιστικό Φεστιβάλ Αθήνας, 4,5 & 6 Ιουλίου, Πανεπιστημιούπολη στα Ιλίσια

18ο Αντιρατσιστικό Φεστιβάλ Αθήνας, 4,5 & 6 Ιουλίου, Πανεπιστημιούπολη στα Ιλίσια
ΝΑ ΣΒΗΣΟΥΜΕ ΤΑ ΣΥΝΟΡΑ
ΝΑ ΝΙΚΗΣΟΥΜΕ ΤΟΝ ΦΟΒΟ
ΝΑ ΜΗΝ ΓΙΝΕΙ Ο ΚΟΣΜΟΣ ΦΥΛΑΚΗ

Στην Πανεπιστημιούπολη των Ιλισίων το 18ο Αντιρατσιστικό Φεστιβάλ

Αλλάζει χώρο φέτος το Αντιρατσιστικό Φεστιβάλ. Κλείνοντας τα 18 (ενηλικιωθήκαμε!) το Αντιρατσιστικό Φεστιβάλ θα πραγματοποιηθεί για πρώτη φορά στην Πανεπιστημιούπολη στα Ιλίσια.
Με κεντρικό σύνθημα «Να σβήσουμε τα σύνορα, να νικήσουμε το φόβο, να μη γίνει ο κόσμος φυλακή» το Φεστιβάλ δίνει το ετήσιο ραντεβού του στις 4, 5 και 6 Ιουλίου.
Με μουσική, συζητήσεις, θέατρο, χορό, εικαστικά, δρώμενα, ντόπιοι και μετανάστες, στέλνουμε το μήνυμα της αλληλεγγύης, της συνύπαρξης και του κοινού αγώνα ενάντια στον ρατσισμό, τον φασισμό, την πολιτική της εξαθλίωσης.

Είμαστε μαζί και είμαστε πολλοί!

……………

Η επίθεση που δέχεται η μεγάλη κοινωνική πλειοψηφία από τους κυρίαρχους φαντάζει πιο άγρια από ποτέ. Οι πολιτικές επιλογές των μνημονίων και του αυταρχισμού οδηγούν τους ντόπιους και μετανάστες εργαζόμενους και εργαζόμενες από κοινού με τη νεολαία στην εξαθλίωση.

Απολύσεις, φτώχεια, ανεργία και τρομοκρατία είναι συνήθεις εικόνες που συνθέτουν την πραγματικότητά μας, φόβος, ανασφάλεια και ματαίωση είναι τα κοινά αισθήματα που βιώνουμε όλο και συχνότερα εμείς «οι από τα κάτω». Οι επιθέσεις των φασιστών σε οποιονδήποτε διαφέρει από τους ίδιους και τα νοσηρά τους πρότυπα σε χρώμα, γλώσσα, ιδεολογία, ταυτότητα φύλου και σεξουαλικό προσανατολισμό συμπληρώνουν το φόντο της αντικοινωνικής κυβερνητικής πολιτικής που απαξιώνει τις ζωές μας.

ΤΗΝ ΙΔΙΑ ΣΤΙΓΜΗ ΠΟΥ Η ΝΑΖΙΣΤΙΚΗ ΒΙΑ ΚΑΙ ΡΗΤΟΡΕΙΑ προσπαθεί να δηλητηριάσει την ελληνική κοινωνία, κράτος και κυβέρνηση συνεχίζουν την πολιτική των άγριων διακρίσεων, αρνούνται άσυλο στους πρόσφυγες, ιθαγένεια στα παιδιά, νομιμοποίηση στους μετανάστες. Αντιθέτως χτίζουν στρατόπεδα συγκέντρωσης της ντροπής για «ξένους» –με «αρκετό χώρο» για …ντόπιους τοξικοεξαρτημένους, αστέγους και οποιονδήποτε μπορεί στο μέλλον να «ενοχλεί». Ταυτόχρονα, χιλιάδες μετανάστες εγκλωβίζονται αβοήθητοι στην πόλη μας και στη χώρα, ενώ εκατοντάδες άλλοι οδηγούνται στο θάνατο στα σύνορα και ανοιχτά στη θάλασσα (με αμέτρητες τραγωδίες σαν το Φαρμακονήσι και τη Λαμπεντούζα) απ’ τις πολιτικές και τα κατασταλτικά όργανα της ΕΕ. Μιας ΕΕ στην οποία ενισχύονται επικίνδυνα τα ακροδεξιά μορφώματα και αναδύονται τα νεοναζιστικά.

ΚΟΝΤΡΑ ΣΤΗ ΖΟΦΕΡΗ ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΟΤΗΤΑ οι σπουδαίες κοινωνικές αντιστάσεις και διεργασίες που συμβαίνουν γύρω μας, εκφράζουν με ένα «βουβό» αλλά εκρηκτικό τρόπο τη δύναμή μας και την ελπίδα μας. Απ’ τα μεγάλα γεγονότα αντίστασης και οργής που ακολούθησαν το κλείσιμο της ΕΡΤ, το πλατύ αντιφασιστικό κίνημα μετά τις χρυσαυγίτικες δολοφονίες των Π. Φύσσα και Σ.Λουκμάν, το κίνημα στις Σκουριές και τον ηρωικό αγώνα των καθαριστριών σύμβολο πείσματος και αξιοπρέπειας για όλους μας μέχρι τα εκατοντάδες αυτοργανωμένα εγχειρήματα στις γειτονιές, τους ελεύθερους κοινωνικούς χώρους, τις δομές αλληλεγγύης, τις αντιφασιστικές πρωτοβουλίες του κέντρου και των συνοικιών το αντι-παράδειγμα είναι πάντα εδώ να μας εμπνέει.

ΣΤΟΝ ΑΠΟΗΧΟ ΤΩΝ ΑΓΩΝΩΝ ΓΙΑ ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΗ, ΙΣΟΤΗΤΑ, ΑΞΙΟΠΡΕΠΕΙΑ, ΣΥΜΜΕΤΟΧΗ το 18ο Αντιρατσιστικό Φεστιβάλ Αθήνας φαντάζει μια μεγάλη, φωτεινή γιορτή σε μια πόλη που αρνείται να βυθιστεί στα σκοτάδια του Μεσαίωνα. Ένα φεστιβάλ πλούσιο τόσο σε φυλετική και πολιτισμική πολυχρωμία όσο και σε πολιτικές εκδηλώσεις. Θα είμαστε όλοι και όλες εκεί. Για να περάσουμε όμορφα με κοινή μας γλώσσα τις μουσικές του κόσμου, τις πολυεθνικές γεύσεις, τα θεατρικά δρώμενα και τις ταινίες, αλλά και να οργανώσουμε τις αντιστάσεις μας συζητώντας: για τα κέντρα κράτησης και τα σύνορα, τη νέα αποικιοκρατία, τους μετανάστες και την εργασία, την έμφυλη βία στην περίοδο της κρίσης, τον αγώνα για τα κοινά αγαθά και την αξιοπρέπεια, την διαφορετικότητα, το κράτος «έκτακτης ανάγκης, την παγκόσμια οικονομική δικτατορία, τον εθνικισμό-μειωνοτικό, τα αριστερά κινήματα, τις αντιστάσεις και την ανυπακοή στους καιρούς του Μνημονίου.

Το Αντιρατσιστικό Φεστιβάλ, διοργανώνεται κάθε χρόνο από το Συντονιστικό Μεταναστευτικών & Αντιρατσιστικών Οργανώσεων!


Τελευταία

RSS

Αρχείο